Sinhala story Blog

පෙබරවාරි 16, 2014

කිබිසිනි -පරණ වුනාට මේවයෙ අමුතු ලස්සනක් තියෙනවා

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:35 පෙ.ව.

ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් අබරණ පෙට්ටිය හැරගෙන ඒ දිහා බලා සිටිති.

තාත්තා බොකු ගැසුණ පුටුවේ හිර වී සිටියි. දිවා ආහාරය ගත් සැනින් වෙනදා නින්දට වැටුනත් අද ඔහු අවදියෙන්. එහෙත් තමන් ඉන්නා ස්ථානය ගැන හෝ එහි සිටින අය ගැන ඔහු කිසිත් අවධානයක් නොදැක්වීය. ඔහුගේ හිස් බැල්ම අරමුණක් නැති ඉලක්කයක් වෙත යොමුව ඇත.

“පරණ වුනාට මේවායෙ අමුතු ලස්සනක් තියෙනවා,” මිස් සුරම්‍යා කිසිවක් අතින් අල්ලන්නේ නැතිව කීවාය.

“මේ දවස්වල අපිට ..” කියන්න ගියේ කුමක්දැයි මතක් වූ ලීලා වාක්‍යය අවසන් නොකළාය.

“මාත් කල්පනා කළා ඒ ගැන. අම්මා රස්සාවකට යන්නෙත් නෑ නේද?” ලීලා නොකියා නැවතුනේ කුමක්දැයි ගැන මිස් සුරම්‍යාගේ අනුමානය නිවැරිදියි.

“නෑ, කවදාවත් රස්සාවක් කරලා නැහැ. අසනීප වෙච්ච තාත්තාව ටික කාලයක් කන්තෝරුව තියාගෙන හිටියා හොඳ වෙලා ආපහු එයි කියල. ඒත් ඊට පස්සෙ අයින් කරලා දැම්ම.”

“මේවා විකුණන්න ද ලීලා හිතුවේ,” මිස් සුරම්‍යා ඇසුවේ කිසිත් අවධානයක් නොදක්වන තාත්තා දිහා හොරැහින් බලමින්.

“නැහැ මේවා නෙමෙයි. මේ කාමරයෙන් එළියට ගෙනියන්න බැහැනෙ අරගෙන එන කිසිම දෙයක්.”

“එහෙනම් අර අළුතෙන් ලැබෙන එකක්.”

“ඔව්.”

“වැස්සකට පස්සෙ.”

“ඔව්.”

“ඒත් කරන්න බැරිකමක් තියෙනවා.”

“ඔව්, මේවා අපිට අල්ලන්න පුළුවන් වුනාට හැමෝටම බැහැ. අපේ ගෙදර වැඩට ඉන්න එක්කෙනාගේ අතට දාන්න හැදුවා. එයාගෙ අතට වැටෙන්න කළින්ම එයාව වාඩිවෙලා හිටිය බංකුවෙන් වැටිලා විසිවෙලා ගියා.”

“ආන්ටිට අල්ලන්නත් බැරිව ඇති.”

“ඔව් මම ඒත් අම්මා අතට දීලා බැලුවේ නැහැ. මේ ඉස්තෝප්පු කාමරයේ දොර අරින්න බැරි නම් ඒ කියන්නෙ මේවා අල්ලන්නත් බැහැයි කියන එක.”

“තව අපි වගේ අය ඉන්නවා නම්?”

“ඔව් මිස් සුරම්‍යා. තව අපි වගේ අය ඉන්නවා නම් එයාලව හොයාගන්නෙ කොහොම ද?” ලීලා විමසයි.

“ඒක තමයි ප්‍රශ්නෙ! හැබැයි ප්‍රශ්න තියන්නෙ විසඳුමක් හොයාගන්න නේද? නැතිව ඒක ප්‍රශ්නයක් කියලා දැනගෙන ඉන්න විතරක් නෙමෙයිනෙ,” මිස් සුරම්‍යාගේ මුවේ සිනාවක් පැතිර යයි.

“අපි දැන්වීමක් දාමු ‘අපූරු ගමන් යා හැකි අය සොයනු ලැබේ,’ කියලා.” ඒ ලීලා.

“ඒ අපූරු ගමන් කොහෙද කියලා හොයන්න පොලීසියෙනුත් ඒවි,” මිස් සුරම්‍යාගේ සිනාව තවත් පුළුල් විය.

ලීලා කට බෙරි කළාය. “කොයි විදියෙ ගමන් යන්න හිතාගෙන මොන විදියේ අය ඒවි ද?”

“දැන්වීමක් දැම්මට පස්සෙ එන උත්තර වලින් තමයි ඒක දැනගන්න ලැබෙන්නෙ.”

“ඒවගෙ දැන්වීම් දාන්න පත්තර කන්තෝරුවක් බාර ගන්න එකකුත් නැහැ.”

“අපොයි නෑ ලීලා. දැන්වීම් නැතිව පත්තර කරගෙන යන්න කොහොම ද? දැන්වීම් කියවද්දී වගේම ඒවට එන ලියුම් වුනත් ඇත්ත ද නැත්ත ද කියලා හොයන එක අපේ වගකීම.”

“තාත්තාත් එහෙම දැන්වීමක් දාන්න හිතුවා ද දන්නෑ. අපි එහෙම නම් තාත්තගෙනුත් අහමු නේද?”

“ඔව් අපි අන්කල්ගෙනුත් අහමු. අපි මේ අනම් මනම් කතා කරන්නෙ ගමන යන එක කල් දාන්න නේද ලීලා?”

“මට තාත්තා එක්ක කතා කරන්නත් ඕන. ඒත් කළින් ගිය තැනේ දී කතා කරන්න ඉඩක් පෑදුනේ නැහැ. යන්නත් ඕන. ඒත් යන්නත් හරි මොකක් ද වගේ.”

“මාත් අන්කල් එක්ක කතා කරන්න ආසයි. ඒත් මේ වගෙ සිද්ධියක් මැද්දෙ නැතිව. ඒත් මෙහෙම වුනේ නැත්නම් අපි මුණගැහෙන්නෙත් නෑනේ. ඉතින් මටත් යන එක හරි මොකක් ද වගේ.”

“ඒත් යන්නම වෙනවා.”

“ඔව් ලීලා අපිට යන්නම වෙනවා.”

“අපිට තව වැඩි කාලයක් මේ විදියට ජීවත්වෙන්න බෑ. ගෙදර වියදම් හොයගන්න වත්තෙ වැවෙන එළවළුවක් පළතුරක් විකුණලා විතරක් මදි. අම්මාට ඉඩම විකුණන්න වෙලා තියන එක ගැනත් තාත්තා එක්ක කතා කරන්න ඕන.”

“ලීලා, අපි යන්න කළින් මේක කියන්නම්. මම මේ යෝජනාව කියන්නමයි හිටියෙ. මම ඉන්නෙ අපේ අම්මත් එක්ක. එයාට වැඩපල මුකුත් කරන්න බැහැ. මට හිටපු එකම සහෝදරයා නැතිවෙච්ච දා ඉඳලා අම්මා ඉන්නෙ වෙනම ලෝකයක. අපේ තාත්තා නැතිවුනේ අපි පුංචි කාලේ. ඉතින් මම මේ කියන්න හදන්නෙ ලීලා මටත් උදව්වක් වෙන විදියක් ගැන.”

ලීලා බලා සිටියා මිසෙක කිසිත් කීවේ නැත.

“මට සතියෙ දවස්වල ලන්ච් හදලා පුස්තකාලයට ගෙනැත් දෙන්න ඔයාලගෙ ගෙදර වැඩ කරන එක්කෙනාට පුළුවන් නම් මම ඒකට ගෙවන්නම්. දවල්ට මම නැති අතරෙ අම්මව බලාගන්න කෙනෙක් ගියාට මට උදේට නැගිටලා අම්මගෙ වැඩත් කරලා වැඩට අරන් යන්න කෑම වේලක් හදන්න ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නැහැ.”

ලීලා බලා සිටියා මිසෙක තවමත් කිසිත් කීවේ නැත.

“මුලින් ඔය තියෙන විදියට කමු. සමහර විට පුස්තකාලේ අනිත් අයත් ඉල්ලන්න පටන් ගනීවි.”

“ඒකත් අපි තාත්තගෙන් අහමු,” යැයි ලීලා කීවේ ඇහෙන නෑහෙන හඬකින්.

පෙබරවාරි 8, 2014

කිබිසිනි -ඇයත් නොදත් තනිකමකින්

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:30 ප.ව.

“අපි හිතේ තියන දේවල් ගැන දොඩවනවා වැඩි නේද?” ඒ ලීලා.

“අපි කිව්වෙ ගෑණු අය ද?” මිස් සුරම්‍යා අසන්නීය.

ලීලා කිසිවක් නොකියා හිසෙන් එසේ යැයි හැඟෙව්වාය.

මිස් සුරම්‍යා ද සිනාවක් පාමින් ඔළුව දෙපැත්තට වනමින් එහෙම නැහැයි කියද්දී ලීලාට සිනා ගියේ ඔවුන් දොඩවන්නේ නැතිව අදහස් හුවමාරු කරගන්නට සමත් වූ නිසයි.

මිස් සුරම්‍යා ඇස් බැමි නටවමින් ඔවුන් අතර වූ නිහඬ හුවමාරුව අගයන බැව් පෙන්වද්දී ලීලා තවත් සිනා වූවාය.

හමු වී මුල් වරට කතාබහ කළේ මෑතක දී වුවත්, පුංචි කාලයේ සිට දන්නා හඳුනන මිතුරියන්ට සහ ඥාතීන්ටත් වඩා ලීලාගේ ජීවිතයට මිස් සුරම්‍යා සමීප වී සිටින්නීය. පාසැලේ මිතුරියන් හා පාසැල් කටයුතු වලින් ද, මව සහ පියා සමඟ ගෙවූ එදිනෙදා ජීවිතයේ දී ද, ඇයට කිසිදිනෙක පාළුවක් දැනුනේ නැත. ඔවුනොවුන්ගේ සහෝදර සහෝදරියන් ගැන අවලාද හා ප්‍රශංසා අනෙකුත් මිතුරියන් කියද්දී ලීලා කිසි දිනෙක තමන්ටත් සහෝදර සහෝදරියන් හිටියා නම් හොඳ යැයි හෝ නැතිකම හොඳ යැයි හෝ ගැන විශේෂයෙන් සිතුවේ නැත.

ලීලාව තවත් සිනා ගන්වන්නට මිස් සුරම්‍යා නැවත නැවතත් ඇහි බැමි නැටවිල්ල කරගෙන ගියාය. වෙනත් අවස්ථාවක දී දැක්කා නම් මලවිකාරයක් යැයි සිතෙන්නට හැකි වුවත් මෙතැන දී එය හරියටම හරියට ගැලපෙන කෝලමකි. කරන්නාටත් දකින්නාටත් දෙදෙනාටම සතුට වඩවන්නකි. නවත්වන්නට උත්සාහ කරමින් එහෙත් නවතාගත නොහැකිව යළි යළිත් හඬ නඟා සිනාසෙද්දී හදිසියේම ලීලාට දැනුනේ තමනට වැඩිමහල් සොයුරියක් ලැබී ඇතැයි කියා සතුටකි.

මෙතෙක් කාලයක් ලීලා සිටියේ ඇයත් නොදත් තනිකමකින් ද? එය මැකී යද්දී පමණක් එයින් තමන් පෙළුනා යැයි ඇයට වැටහී ගියා ද?

“මොකෝ ඒ ගමන බයවෙලා වගේ?”

“මේ විශ්වාස කරගන්න බැරි දේවල් බෙදාගන්න මිස් සුරම්‍යා ඉන්න එක කොච්චර හොඳද කියලා හිතුන.”

“තනියම යමක් දකිද්දී ඇත්ත ද නැත්ත ද කියලා හිතාගන්න බැරිවුනාට ලීලා අපි දෙන්නෙක්ම එකපාර එකම දේ දකිද්දී දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතිව ඒ දැක්ක දේ ඇත්ත කියලා හිතන්නෙ ඇයි?”

“එහෙම හිතන්න හරියටම හේතුවක් නැහැ නේද?”

“ඒකනෙ. හිතෙන එක එක දේවල් එහෙම හිතෙන්නෙ මොන හේතු නිසා ද කියලා හොයන්න ගියොත් අපිට වෙන වැඩක් නැති වෙයි.”

“වැඩියෙන් හිතන්න යන්න නරකයි?”

“ඔව්, වැඩියෙන් දොඩන්න යන එක නරක වගේමයි!”

“ඒත් හිතට එන දේවල් සම්පූර්ණයෙන්ම නොසලකා හරින්නත් බෑ.”

“ඔව් ලීලා. අපි ඉස්කෝලේ ගිහින් පුහුණු වෙනවා මේ විදියට ප්‍රශ්න විසඳන්න ඕනෑ කියල. අරහෙම උත්තර දුන්නම හරි කියල. එහෙම වෙන අනුන් තීරණය කරලා තියෙන විදියට කාලයක් තිස්සෙ පුහුණු වෙද්දී තමන් විසින් කරන්න ඕනෑ විදිහ, නැත්නම් තමන්ගෙ සිත කියන එක, ඒක ගැන අවධානයක් යොමුකරන එක හිමිහිට නැතිවෙලා යනවා.”

“අපි ඉගෙන ගන්න පොත්වල තියන උත්තර ඒවයෙ අහන ප්‍රශ්න වලට හරියන ඒවා විතරයි කියලා මටත් හිතිච්ච වාර ඕනෑ තරම්.”

“ජීවිතයේ දී මුහුණ දෙන ප්‍රශ්න වලට උත්තර ඉස්කෝලේ ගිහින් ඉගෙන ගන්න බැහැ ලීලා. විභාග පාස් වුනාට ඵලක් නැහැ ජීවිතේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයාගන්න හැටි කියලා දෙන සිතට සවන් දෙන්න පුහුණුවක් නැත්නම්.”

“මේක පටන් ගත්තට පස්සෙ,” ලීලා ඉස්තෝප්පු කාමරය නිකටෙන් දක්වා කියන්නීය, “එහෙම ගිය තැන් වල දී මට ඒ ඒ තැනේ දී කරන්න ඕනෑ මොකක් ද කියලා ඉබේම දැනුන. එහෙම දැනෙන එක කළාම හරි ගියා කියල තමයි මට හිතුනෙ. ඒත් තාත්තා .. තාත්තාව ආපහු හිටිය විදියටම ගේන්නෙ කොහොම ද කියන එක ගැන කොච්චර කල්පනා කළත් .. හිතට කිසිම අදහසක් එන්නෙ නැහැ.”

“සමහර විට අපි නෙමෙයි වෙන්නැති ඒක කරන්න ඕනෑ.”

“තාත්තාව එක්කන් අපිට යන්න වෙයි නේද?”

“ඔව්, අන්කල් අපිට කියයි කරන්න පුළුවන් මොනව ද බැරි මොනව ද කියල.”

“වෙන විදියක් ඇත්තෙම නැහැ නේද?” අම්මා ඇසුවේ අඩි පතුල් බිම අතුල්ලමින් පා තබන තාත්තාව වත්තන් කරගෙන ඉස්තෝප්පුවට ඇතුල් වෙමින්.

“වෙන විදියක් නෑ ආන්ටි,” මිස් සුරම්‍යා නැඟිට තාත්තාව හාන්සි පුටුවේ වාඩි කරන්නට අම්මාට උදව් කළාය.

“දවල් කෑම ලෑස්තියි මයෙ හිතේ.”

“ඔව් ආන්ටි. කෑම කාල ඉවර වුනාට පස්සෙ.”

අම්මා වෙතින් දිග සුසුමක් පිටවිය.

සුසුම් හෙළනා අය තමන් සුසුම් හෙළන බව නොදනිති. එය දන්නේ අහළ පහළ ඉන්නා අය පමණකි. එහෙත් සුසුම් හෙළීමෙන් යම් මානසික සුවයක් ලැබෙනවා වෙන්නට පුළුවන් යැයි අම්මා දිහා බලාගෙන ලීලා කල්පනා කළාය.

ජනවාරි 18, 2014

කිබිසිනි -ගොඩක් පවුල් මෙහෙම තමයි

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:12 පෙ.ව.

“වැස්සට පස්සෙ අහුලගන්න දෙයක් ඒ ඉඩමෙ නැතුවා වෙන්නැති.”

එහෙම කියූ මෙහෙකාරියට පහදන්නට “ඉස්තෝප්පු කාමරෙන් යන්න එහෙම එකක් ඕනෑ වුනාට …” යැයි මිස් සුරම්‍යා පටන් ගත් වාක්‍යය ඇය අවසන් නොකර යළිත් යටිතොල සපන්නට පටන් ගත්තාය.

“අර සී.එස්. ලුවිස් ලියපු නාර්නියාවේ වංශකතා වලින් එකක අල්මාරියක දොරක් ඇරගෙන නේද හතරදෙනාම පිටවෙන්නෙ?”

“අන්න හරි, මම මේ උදාහරණයක් කල්පනා කළේ.”

“ඉඩමෙන් මහතුන්ගෙ පුතා වෙන අහක ගියා නම් ඒක හොයාගන්නෙ කොහොම ද?”

“එයා එහෙම ගියා ද කියල හරියට දැනගන්න විදියක් නැහැ අම්මා. ඒ ඉඩමෙන් යන්න පුළුවන් විදිය හොයාගන්න දන්න කෙනෙක් ඉන්නවා තමයි ඉඩම එහෙම යන්න පුළුවන් තැනක් ද කියලා හරියටම කියන්න පුළුවන්.”

“තාත්තා දන්නෙ නැහැ,” යැයි මුමුණමින් අම්මා සුසුමක් හෙළුවාය.

“ඔව්, තාත්තා දන්නෙත් නැහැ,” ලීලා කීවාය.

“ඒත් යන්න පුළුවන් විදියක් නැත්තෙම නැහැයි කියන්නත් බැහැ, එයා එහෙම ගිහින් නැහැයි කියන්නත් බැහැ,” ඒ මිස් සුරම්‍යා.

බලාගත් අත බලාගෙන ඔවුන් නිහඬව තම තම සිතුවිලි තුල හිර වී සිටියහ. මධ්‍යහ්නය පසු වී ඇත. එහෙත් දිවා ආහාරයක් නොගත් බව කිසිවෙකුට මතක් නොවීය.

“මං මේ කල්පනා කළේ මහතුන් මල්ලිට මේක කියන්න ඕනෑ නේද කියල,” නිහඬතාවය බිඳිමින් අම්මා කියා සිටියාය.

“ඉඩම කොටස් කඩලා විකුණන්න එපා කියල ඔප්පුව ලියලා තිබ්බෙ කවුද අම්මා?”

“තාත්තගෙ මී මුත්තා. කිරි අත්තත් ඒක එහෙමම තිබ්බා,” නින්දේ ගොරවන හඬ මඳක් වැඩියෙන් කරගෙන යන තාත්තා දිහා බලා අම්මා පැවසුවාය.

“එයා දැනගෙන ඉන්නැති,” ලීලා කීවාය.

“එහෙම වෙන්නැති,” මිස් සුරම්‍යා එකඟ වූවාය.

“ඒ කියන්නෙ නෝනා එහෙනම් මහත්තයාගේ මී මුත්තට මේ කාමරෙන් යන්නත් පුළුවන්කම හරි, අර ඉඩමෙන් යන්නත් පුළුවන්කම හරි තියෙන්නැති. නැත්නම් එහෙම යන්න පුළුවන් බව දැනගෙන හිටියා වෙන්නැති නේද?”

“එහෙම වෙන්නැති,” ඒ ලීලා.

“වෙන්න පුළුවනි,” ඒ මිස් සුරම්‍යා.

“අනේ ඕවා මං දන්නෑ. මට කවුරුත් ඕවා ගැන කිව්වෙත් නැහැ,” ඒ අම්මා.

තමන්ගේ ගොරවන හඬින්ම නින්ද කැඩුණු තාත්තා දෑස් අයා වටපිට බැලුවේය. හඳුනාගත නොහැකිව ඔහු ඔවුන් දිහා බලා සිටියේ විමතියකිනි.

“දවාලට කෑම ඉව්වෙත් නෑ නෝනා,” මෙහෙකාරිය නැඟිට්ටාය.

“තියන මොනා හරි රත්කරලා කමු,” වෙනදා වතුර උණුකරන තැන පටන් උණු වතුර වත්කරන ආකාරය දක්වා පියවරෙන් පියවර උපදෙස් දෙන අම්මා දැන් මෙහෙකාරියට රිසි සේ ඉවුම් පිහුම් කරන්නට ඉඩකඩ දී ඇත.

තාත්තා හිඳගෙන සිටි පුටුවෙන් නැඟිටින උත්සාහයක් ගත්තේය. පුටුවේ අත් ඇඳි තදින් අල්ලා ගනිමින් හා අත්හරිමින් ද, අඩිපතුල් එතැන මෙතැන තබමින් ද ඔහු හැසිරුනේ යමක් කළ යුතු වුවත් එය කළ යුත්තේ කුමක්දැයි නොදන්නා ආකාරයෙනි.

“දොට්ට යන්න ඕනෑ වෙලා ද දන්නෑ,” අම්මා පුටුවෙන් නැඟිට ඔහුගේ ආධාරයට ගියාය.

“ගොඩක් පවුල් මෙහෙම තමයි,” මිස් සුරම්‍යා කීවේ අම්මාත් මෙහෙකාරියත් ඉස්තෝප්පුවෙන් නික්ම ගියාට පසුව.

කිසිත් නොකියා විමසිල්ලෙන් තමා දිහා බලා සිටින ලීලාට පහදන්නට “ගෙදර ගෑණිට, දරුමල්ලන්ට දැනගන්න අවශ්‍යම දේවල් නොකියා ඉන්න අය හරියට …” යැයි පටන් ගත් මිස් සුරම්‍යා පටන් ගත් වාක්‍යය ඇය අවසන් නොකර යළිත් යටිතොල සපන්නට පටන් ගත්තාය.

“එයාලට කිව්වොත් එයාල බයවෙයි හරි, දුක්වෙයි හරි, කළබලවෙයි හරි කියල ද නැත්නම් එයාලට තේරුම් ගන්න බැරිවෙයි කියල ද?”

මිස් සුරම්‍යාගේ මුවේ සිනාවක් පැතිරිණ. “නැහැ, මම හිතන්නෙ පිරිමි අය දන්නෙ නැහැ යමක් වැටහෙන විදියට පැහැදිලි කරන්නෙ කොහොම ද කියල. මොකද එයාලගෙ හිතෙත් ඒක හරියට ගොඩනැඟිච්ච සංකල්පයක් නෙමෙයි. අවුල සංකීර්ණ වෙන්න වෙන්න එයාලා තව තවත් නිහඬ වෙනවා. අවුලක්, ප්‍රශ්නයක් ගැනම හිතන්න ගිහින් බරපතලකම විහින් තවත් වැඩිකරගන්නවා. ඊට පස්සෙ ඒ ගැන කාටවත් කියන්න තවත් පසුබට වෙනවා.”

ජනවාරි 11, 2014

කිබිසිනි -වැඩියෙන් වෙන්නෙ හැමදාම වෙන දේවල්ම තමයි

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 8:17 පෙ.ව.

“එහෙම තව තැන් තියෙනවා වෙන්නත් ඇති නේද?” අම්මා විමසන්නීය.

“මෙතනින් කතන්දරයකට ගිහින් ඒ ඇතුලෙන් තව කතන්දරයකට යන්න තැන් ද?” මිස් සුරම්‍යා අසන්නීය.

“නෝනා අහන්නෙ මේ ඉස්තෝප්පු කාමරේ වගේ තැන් වෙන ගම් පළාත් වලත් තියෙනවා ඇති කියල ද?” මෙහෙකාරිය අම්මා වෙතින් විමසයි.

අම්මා මෙහෙකාරිය හිසෙන් දක්වමින් ඔළුව වනමින් තමන් අහන්නේ ඒ බව යැයි පෑවාය.

“නැති වෙන්න හේතුවක් නැහැනෙ,” කියමින් යටිතොල විකන්නට ගත් මිස් සුරම්‍යා මඳක් කල්පනා කර “මෙහෙම තැනක් තියෙනවා කියලත් විශ්වාස කරන්න බැරි අපි කොහොම ද කියන්නෙ එහෙම තව තැන් නැහැයි කියල,” යැයි ඊට එක් කළාය.

ලීලා අම්මා දිහා බලා සිටියේ විමතියෙන්. මහතුන් මාමා විකුණා දමන්නට හදන ඉඩම ඇයට සිහිවිණ. එහි පස් පාගන්නට පවා මහතුන් මාමා අකමැති බවක් කියූ හැටිත්, ඒ ඉඩමේ සිද්ධ වූ කුමන හෝ අබැද්දිය ගැන අම්මාගෙන් අහගන්නට යැයි කියමින් එදා මහතුන් මාමා පිටවී ගිය සැටිත් ලීලාට මතක් විණ.

“අර ඉඩමේ මොකද වුනේ?” ලීලා ඇසුවාය.

“මහතුන් මාමාගෙ ලොකු පුතා නිතර ගියා ඒ ඉඩමේ ඇවිදින්න. හැමෝම විහිළු කළේ කෙල්ලෙක් එක්ක යාළුවෙලා වෙන්නැති කියල. ඒත් හිටිහැටියෙ දවසක් එයා අතුරුදහන් වුනා.”

“තාත්තා මොකද කිව්වෙ?”

අම්මා නළල රැළි කරගෙන කල්පනා කරන්නට උත්සාහ ගත්තාය.

“තාත්තා ඒ ඉඩම බලන්න ගියා ද?”

“ඔව්, අපි හැමෝමත් ගිහින් හෙව්වා හැම අස්සක මුල්ලකම. පොලීසියෙන් කීප සැරයක් ගියා විපරම් කරන්න. කවුරුවත්ම හිටිය බවක් හොයාගත්තෙ නැහැ.”

“මහත්තයා ඒ දවස්වල හරියට කෑමක් බීමක් ගත්තෙත් නෑ, නෝනට මතකද, අපි කොච්චර දේවල් හදලා දුන්නත් කටක් දෙකකට වඩා කෑවෙත් නැහැ,” මෙහෙකාරිය මතක් කළාය.

“අපි හැමෝම හිටියෙ දුකෙන්,” අම්මා කිව්වේ තාත්තා තුලින් අනෙක් අය තුල නොතිබූ විශේෂ දුකක් දකින්නට හැකි වූවා යන්න පිළිගන්නට අකමැත්තෙනි.

“මහත්තයා ඒ දවස්වල මේ කාමරෙන් ඔය කියන ගමන් ගියෙ නෑ මයෙ හිතේ,” මෙහෙකාරිය කියන්නීය.

“ඇයි එහෙම කියන්නෙ?” ලීලා ඇසුවාය.

“ඉස්තෝප්පුවේ වාඩිවෙලා පොත් කියෙව්වා මිසක් වැඩිය නිදාගත්තෙ නැහැ. අර බෙහෙත් කොළ තම්බලා දෙන්න කියලා ඉල්ලුවෙත් නැහැ කාලයක් යනකම්ම.”

අම්මා ඒ කියමන සමඟ එකඟ වෙයි. “ඔව් ඔව්, ඇත්ත ඇත්ත. ඒ දවස්වල ගෙදර ඉන්න හැම තිස්සෙම පොත් කියෝන එක තමයි කළේ මෙයා,” නින්දෙන් ගෙරවීම නවතා ඇතත් තද නින්දක තවමත් පසුවෙන තාත්තා දිහා ආදරයෙන් බලමින් අම්මා කියයි.

“කවුරුවත් හොයාගෙන ආවේ නැද්ද?” මිස් සුරම්‍යා විමසුවාය.

“තාත්තව?”

“නෑ නෑ, අර නැතිවෙච්ච පුතාව. යාළුවෝ නෙමෙයි. ගෙදර අය කළින් නොදන්න … කෙල්ලක් හිටියා නම් එයාගෙ පවුලෙ අය වගේ?”

“නැහැ, දන්න කියන යාළුවො නෑදෑයෝ මිසක් එහෙම පිට කෙනෙක් ආපු විත්තියක් කවුරුත් කිව්වෙ නැහැ. මහතුන් මල්ලිත් හෙව්වා දන්න කියන හැම තැනකින්ම. මම කියන්නේ කිසිම කෙල්ලෙක් එක්ක යාළු වෙලා හිටියැයි කියලා හොයාගන්න බැරිවුනා.”

“තාත්තා ඊට පස්සෙ ඒ ඉඩමේ ඇවිදින්න ගියා ද?”

“සිද්ධිය වෙච්ච දවස්වල අපි නිතර ගියා. තාත්තා මහතුන් එක්ක ගිහින් රැයක් නැවතිලා හිටියදත් කොහෙද. තාත්තා තනියෙම ගිහින් ඇවිද්දැයි කියල කීප සැරයක් මාත් එක්ක කිව්වා තමයි. ඒත් ඒකෙ ලොකු වැදගත්කමක් අපි කවුරුවත් දැක්කෙ නැහැ.”

“එහෙම ගිහින් ආවම ගෙදර ඇවිත් වැඩියෙන් නිදාගත්තෙත් නැත්නම් සමහර විට ඒ ඉඩමෙන් අන්කල්ට මෙහෙම ගමන් යන්න බැහැයි කියලා තීරණය කරන්න ඇති,” මිස් සුරම්‍යා කියද්දී එකඟ වෙනවා හැරෙන්නට ඊට විරුද්ධ වන්නට අනෙක් ගැහැණුන්ට සාධක කිසිත් නොතිබිණ.

“ඒත් මේ කාමරෙන් ගිහින් ඒ යන තැනක ඉඳලා අර ඉඩමෙන් යන තැන් ගැනත් හොයන්න පුළුවන් කියල අපි වගේම මහත්තයත් හිතන්න ඇති නේද?”

මිස් සුරම්‍යත් ලීලාත් නැහැ නැහැ තාත්තා එහෙම හිතන්න විදියක් නැහැ, මොකද එය එසේ සිද්ධ වෙන්නක් නොවන නිසා යැයි කියමින් හිස් වැනූ නමුත් අම්මා සහ මෙහෙකාරිය වටහා නොගත් දෑස් වලින් ඔවුන් දිහා බලා සිටියහ.

“සිද්ධ වෙන්න පුළුවන් දේවල් ලෝකෙ කොච්චරක් තිබ්බත්, ඇත්තටම වෙන්නෙ කීයෙන් කීයක් ද?” මිස් සුරම්‍යා ඔවුන් දෙදෙනට පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහ ගත්තාය.

“ඒ කිව්වෙ?” මෙහෙකාරියත් අම්මාත් දෙදෙනාම එකවර ඇසූහ.

“පොත් කොච්චරක් තියෙනවා ද අපූරු අද්භූත දේවල් ගැන ලියල,” ලීලා මිස් සුරම්‍යාගේ සහයට ආවාය.

“කතන්දර වලින් උලුප්පලා, ත්‍රාසජනක විදියට, නැත්නම් බයෙන් වෙවුලලා යන්න, එහෙමත් නැත්නම් කියවද්දී ඇඬෙන්න තරම් ආවේගශීලීව ලියලා තිබුණත්, ඇත්ත ජීවිතේ වැඩියෙන් වෙන්නෙ හැමදාම වෙන දේවල්,” මිස් සුරම්‍යා කියයි.

“ඔව්, හිතාගන්න බැරි තරම් අරුම පුදුම දේවල් නෙමෙයි,” ලීලා කියයි.

“ඉතින් බේබි ඒ කියන්නෙ එහෙම යන්න පුළුවන් තැන් තව තිබුණත් මේ කාමරෙන් ඒ තැන්වලට යන එක මේ කාමරේට යන එකටත් වඩා අමාරුයි කියල ද?”

මිස් සුරම්‍යා සහ ලීලා සමඟ එයයි නිවැරදි උත්තරය කියන්නට මෙවර අම්මා ද එකතු වූවාය.

දෙසැම්බර් 28, 2013

කිබිසිනි -කතන්දරයක් ඇතුලෙ කතන්දරයක්

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 9:54 ප.ව.

“කතන්දරයක් ඇතුලෙ කතන්දරයක්?”

“එහෙම එව්වා තියෙනවා ද බේබි?”

“අරාබි නිසොල්ලාසය එහෙම එකක් නේද?”

“ඔව් ඇන්ටි, ඇයි මහාභාරතය, රාමායනය. ඒවයෙත් කතන්දර ඇතුලෙ තව කතා කියැවෙනවානේ.”

“ඉස්තෝප්පු කාමරෙන් ඔය තැන් තැන් වලට යන්න පුළුවන් කිව්වට … මම මේ කියන්නෙ එහෙම යන්න පුළුවන් වුනාට … ඒත් මම හිතන්නෙ නෑ මෙයාට මෙහෙම ඉඳගෙන කන බොන හුස්ම ගන්න ගමන් වෙන තැනකත් ගිහින් ඉන්න පුළුවනැයි කියල,” අම්මා නින්දේ ගොරවන තාත්තා දෙස බලාගෙන කීවාය.

කතාබහෙන් තොරව ඔවුන් තාත්තා හෙමිහිට ගොරවන සද්දයට කන් දුන්හ. නිශ්චල නිවස තුලින් වෙනත් කිසිම සද්දයක් ඇසුනේ නැත. පාරේ ගිය වාහනයක් හෝන් සද්දයක් නිකුත් කර ඉගිලී ගියේය. එයින් කුපිත වූ අයෙක් හෝන් ගසා ඉගිලී ගිය වාහනයට මහ හඬින් බැන වදිනවා ඔවුන්ගේ කණ වැදිණ.

“වෙන කතාවක නැවතිලා ඉන්නවා වෙන්න බැහැයි කියලා තමයි මටත් හිතෙන්නෙ,” මිස් සුරම්‍යා ඔවුන් අතර පැතිර ගිය නිහඬ බව බිඳිමින් අම්මා සමඟ එකඟ වූවාය.

“මේක මෙයාලගේ මහගෙදර. පුංචි කාලේ ඉඳන් ඔහොම ගමන් යන්න එන්න පටන් ගන්න ඇති,” මෙවර අම්මා ලීලා දෙසට නිකට පෑවේ දුවත් තාත්තා වගේ වෙන්නැති යැයි වදනින් තොරව කියමිනි.

“තියෙන ඒවායෙන් යන්න පුළුවන්කම ඉවර වෙනකම් තාත්තා ගමන් ගිහින් ඇති,” ලීලා කීවාය, “ඒකයි වැස්සකට පස්සෙ අලුත් මොකක් හරි ලැබෙනකම් බලාගෙන ඉඳලා තියෙන්නෙ.”

“ඔව් අපේ මහත්තයා ලොකු වැස්සක් වහිනවාට හරි කැමතියි,” මෙහෙකාරිය එකතු කළාය.

“තාත්තව එක්කන් යන්න පුළුවන් ආයේ වැස්සකට පස්සෙ මොකක් හරි හොයාගත්තම.”

“ඔව් ලීලා හරි කියල තමයි මටත් හිතෙන්නෙ,” ඒ මිස් සුරම්‍යා. “අපි ඒ තියෙන ඒවා දාගෙන එහෙ මෙහෙ ගිහින් ආවා කියල අපිට දැනගන්න ලැබෙන්නෙ නැහැ අන්කල්ට මොකක් වෙලා ද තියෙන්නෙ කියල. අන්කල් එක්කගෙනම ගිහින් අහගන්න ඕනෑ මොකද වුනේ කියල.”

“දෙපාරයි ද බේබි වැඩ කරන්නෙ?”

“එහෙම නැද්ද කියල බලන්න අපි ඒවා දාලම බලන්න ඕනි.”

“පොත් වල තියෙන කතන්දර වලට යනවා කියන්නෙ සීමාවන් නැති ගමන් යන එකයි. මොකද කතන්දර ගොතන අයටත් සීමාවන් නැහැනෙ.” මිස් සුරම්‍යා මෙහෙකාරියට පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහයක් ගත්තාය.

“ඒ කියන්නෙ?”

“කතන්දරයක චරිතයක් කියන්නෙ ලියන එක්කෙනාගේ හිතේ මැවෙන අදහස් වලින් හැදෙන එකක්. වැටක් දැක්කම එතැන නැවතිලා ගේට්ටුව තියෙන්නෙ කොහෙද කියලා හොයන අයෙක් ගැන ලියන එක රසවත් නැහැ. වැට උඩින් හරි නැත්නම් වැට යටින් හරි පැනලා යන්න බැරි නම් කතන්දර ලියන අය කතාව රසවත් කරන්න ලියන්නෙ ඒ චරිතය වැට ගලවන විදියක් දන්න විදියට.”

“ආ .. එහෙනම් වැට හුළඟකට ගහගෙන අහසේ පාවෙලා ගියා කියලා වුනත් ලියන්න පුළුවන් නේද මිස්?” යැයි මෙහෙකාරිය අහද්දී ඇය තවමත් කුඩ හොරා ගැන හිතනවා යැයි ලීලාට සිතිණ.

“ඔව්, කතන්දර පොත් ලියන අය අනිත් හැමෝම යන අඩිපාරේ යන අය නෙමෙයි. තමන්ට යන්න අලුත් පාරවල් හදාගන්න අයයි. ඒ නිසා තමයි අපිට එක එක ජාතියේ කතන්දර කියවන්න ලැබෙන්නෙ,” යැයි මිස් සුරම්‍යා කියද්දී අම්මා යමක් මතක් වූ විලසින් වටපිට බැලුවාය.

“පොතක කතන්දරයකට යන්න පුළුවන්කමක් ගැන කතාවක් කවුරු හරි ලියලා තියෙනවා ද?”

“පොතක තියෙන කතන්දරයකට නෙමෙයි වුනාට මේරි පොපින්ස් යනවා පාරේ ඇඳලා තියෙන පින්තූරයක් ඇතුලට.”

“ඒත් මිස් සුරම්‍යා ඒක චිත්‍රපටියක් නේද?”

“ඒක චිත්‍රපටියක් වෙන්නෙ ලීලා ඔස්ට්‍රේලියාවේ කෙනෙක් ලියපු කතන්දර පොත් වගයකින්.”

“කතන්දරයක් ලියද්දී සීමාවන් නැත්නම් …” අම්මා කියන්නට අකමැති වූව ගිල ගත්තාය.

“ඔව් ඇන්ටි, ඉස්තෝප්පු කාමරෙන් යන්න පුළුවන් තැන් වලත් සීමා නැති වෙන්න ඕනෑ.”

දෙසැම්බර් 14, 2013

කිබිසිනි -ෆැරන්හයිට් 451

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 9:40 පෙ.ව.

“එහෙනම් ඉතින් මහත්තයා කොහෙ හරි ගිහින් තාම ඇවිල්ලා නැතෙයි?”

තාත්තා දිහා බලාගත් ගැහැණුන් තිදෙනාම වදනින් නඟන්නට පසුබට වූව තේ කෝප්පය දිහා බලා සිටින මෙහෙකාර ගැහැණියගේ මුවින් පිටවිණ.

“එහෙම නම්?” ඒ අම්මා. ඇය බියගත් දෑසින් මිස් සුරම්‍යා ගෙන් විමසන්නීය.

“මෙතන අපිත් එක්ක ඉන්න ගමන්ම අන්කල් එහෙම ගමනක් ගිහින් එහෙත් නැවතිලා ඉන්නවා කියලා මම හිතන්නෙ නෑ ඇන්ටි,” මිස් සුරම්‍යා යටි තොල ඇතුලෙන් කොණක් සපන්නීය.

“කාල ගමන් ගැන ලියලා තියෙන කතන්දර වල කොහොම ද මිස් ඒ ගැන ලියල තියෙන්නෙ?” එසේ ඇසුවේ අම්මාව සනසන්නට ද නැත්නම් තම සිත සනසාගන්නට දැයි ලීලා නොදත්තාය.

“මම කියවලා තියෙන කතන්දර වල තිබ්බෙ කාල ගමන් වල දී එහෙම යන එක්කෙනා යන තැනට යනවා කියල විතරයි. ඒ වේලාවේම ගමන පටන් ගත්තු තැනෙත් ඉන්නවා කියල ලියපුවා ගැන අහලා නැහැ.”

“මිස් කියවපු නැති පොතක ..” අම්මා ඉතිරිය ගිල ගත්තාය.

“සාමාන්‍යයෙන් විද්‍යා ප්‍රබන්ධ පොත් ලියන ලේඛකයෝ අනුගමනය කරන රීති තියෙනවා ඇන්ටි. විද්‍යාවේ එන දේවල් සම්පූර්ණයෙන්ම පැත්තකට දාලා නෙමෙයි කතන්දර ගොතන්නෙ.”

“ඊයේට යන්න පුළුවන් නම් අද, එතකොට ඊයෙට ගිහින් මකුළු දැල් කඩලා ආවොත් ඒ ඊයේ කරපු වැඩක් ද නැත්නම් අද කරපු වැඩක් ද?” මෙහෙකාරිය අසයි.

“මදැයි, අද කරන්න ඕන වැඩ ඊයේ කළැයි කියලා බේරෙන්න ද හදන්නෙ?” අම්මා මඳ නුරුස්නා බවකින් අසද්දී ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් එකිනෙකා දිහා බලමින් හොරැහින් සිනා වූහ.

“නෑ නෝනා, මං මේ ඇහැව්වෙ එහෙම නම් වැඩ ගොඩක් ඉවර කරගන්න පුළුවන් නිසා.”

“මේකයි ඒක කරන්න බැරි. ඔය කාමරෙන් යන්නෙ කොයි කාලේට ද නැත්නම් කොයි තැන් වලට ද කියලා අපිට කළින් තීරණය කරන්න විදියක් නෑ කොහොමටත්.”

“මෙච්චර කල් ගියෙ අතීතයට විතරයි නේද ලීලා?” මිස් සුරම්‍යා අසන්නීය.

“ඔව් පරණ කාලේ කියලා තමයි මට හිතුනෙ.”

“දැන් තියෙනවාටත් වඩා .. දුකට පත්වෙච්ච පරිකල්පන සමාජ ගැනත් සමහර කතන්දර පොත්වල ඒවා අනාගතේ සිද්ධ වෙන හැටියට ලියැවිලා තියෙනවා ලීලා.”

“ඒ කියන්නෙ?”

“දිස්තෝපියන් විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කියන්නෙ ඒවට. දිස්තෝපියා කියන්නෙ සාධාරණ විදියකට කිසිම දෙයක් සිද්ධ නොවෙන, මිනිස්සු දුකින් හා බයෙන් ඉන්න තැනක් ගැන. ෆැරන්හයිට් 451 කියලා විද්‍යා ප්‍රබන්ධයක් තියෙනවා. දිස්තෝපියන් ඇමෙරිකන් සමාජයක් ගැන. පොත් තහනම්. හිතන්න උදව් කරන පොත් ගිනි තියන ගිනි නිවන හමුදාවේ වැඩ කරන කතා නායකයා ගැනයි ඒ කතාව.”

“එහෙම නම් හැම තිස්සෙම ආදී කාලේට ගියා කියලා හිතුනට සමහර විට මම අනාගතයට .. දිස්තෝපියන් .. දිස්තෝපියන් අනාගතයකට ගියා ද දන්නෙත් නැහැ.”

“එහෙම ගියාම කරන කියන දෙයක් ඉවර කරලා ආපහු ආවැයි කියමු. ඒක මෙහාට ආවට පස්සෙ තමන්ට බලපාන්නෙ කොහොම ද?” අම්මා ඇසුවේ නිදාගෙන ඉන්නා තාත්තා දෙස නැවතත් බලමින්.

“විද්‍යා ප්‍රබන්ධ වල එන හැටියට, ඒක තමයි ඒ ඒ කතන්දරය ලියන එක්කෙනාට අනුව වෙනස් වෙන්නෙ ඇන්ටි. ඒත් ඒවා කතන්දර වලින් කියපුවා මිසක් .. මම ඇත්තටම මෙහෙම යන්න පුළුවන් කියලා කවදාවත් හිතුවේ නැහැ.”

“ඒ කියන්නෙ අම්මා, ඔය කාමරෙන් එහෙම ආභරණයක් දාගෙන එක එක කතන්දර වලට කියලා අපි හිතන තැන් වලට ගියාට, ඇත්තටම වෙන්නෙ මොකක් ද කියලා දැනගන්න විදියක් අපිට නැහැ.”

“මේවා ගැන අහන්න කෙනෙක් නැද්ද මිස්?”

“මේකනෙ ඇන්ටි, අපි කොහොම ද ඔප්පු කරන්නෙ. එහෙම ගෙන්න ගන්න කෙනෙක්ට ඔය කාමරේ ඇතුලට යන්න බැරි නම්? කාට ද යන්න පුළුවන් කාට ද යන්න බැරි කියලා හොයාගන්න නම් ඇතුලට යන්නම හදන්න ඕන. බැරිවෙන අය අපි බොරුකාරයෝ කියලා කියයි. නැත්නම් අපිට පිස්සු කියලා කියාවි. මිනිස්සු දැනගත්තොත් යන්න බැරි කාමරයක් තියෙනවා කියල ඊ ළඟට බයවෙලා ගේත් කඩා දාවි.”

මෙහෙකාරිය නළල රැළි කරගෙන ගැඹුරු කල්පනාවක නිමග්නව සිටින්නීය. ඇය වැලි තලප කා තේ බී අවසන් කර ඇත.

“මෙයා හෙට වැඩ ටික අද කරන හැටි හිතනවා ද කොහෙද?” ලීලා ඇයට විහිළු කළාය.

“නැහැ බේබි. මං මේ හිතුවේ ..” ඇය සිනා පා බිම බලාගත්තාය.

“මොකක් ද?”

“අනේ මන්දා බේබි. මට ඔය කියන දේවල් අගක් මුලක් කියන්න බැහැ. ඒත් මහත්තයා ..”

“ඔව් ..”

“.. මහත්තයාට මේ ගියා වගේ කතන්දරයකට ගිහින් එතැනින් තවත් කතාවකට යන්න පුළුවන් වුනා කියමු,” ඇය ඇසුවාය, “එහෙම නම් එන්නෙ ආයෙත් ඒ පාරෙන්ම ද? නැත්නම් කෙළින්ම මෙහාට ද?”

ගැහැණුන් තිදෙන විස්මයෙන් ඒ ගැහැණිය දිහා බලා සිටියහ.

දෙසැම්බර් 7, 2013

කිබිසිනි -බේබි කුඩ හොරාව දැක්කද?

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 8:09 පෙ.ව.

ඉස්තෝප්පු පඩියක හිඳගත් මෙහෙකාරිය උණු තේ කෝප්පය බිම තබා ඔවුන් වෙත හැරුනේ නෝංජල් හිනාවකින්.

“මම වැහි දවසක නිකමට ගියා ඔය කාමරේට. ඒකෙ තියනවා මාල වළලු දාලා තියෙන පෙට්ටියක්. ඒකක් දාගත්තම වෙන තැනකට යැවෙනවා. යන්නෙ කොහෙද කියලා යන්න කලින් කියන්න විදියක් නැහැ. ඒ වගේම ඔය කාමරේට ගෙනියන කිසි දෙයක් ආපහු එළියට ගේන්නත් බැහැ. තාත්තට අසනීප වෙන්න කළින් හොඳටෝම වැහපු දවසකට පස්සෙ තාත්තයි මායි වත්තෙ ඇවිදින කොට අපිට හම්බ වුනා මුද්දක්. තාත්තා ඒක හොයන්නමයි එදා මිදුලට බැස්සෙ කියලයි මට දැන් හිතෙන්නෙ. තාත්තටයි, මටයි වගේම සුරම්‍යා මිස්ටත් ඒ කාමරේට යන්න පුළුවන්,” ලීලා පටන් ගත්තෙ එහෙමයි.

“නෝනටයි මටයි දොර අල්ලන්නත් බැහැ,” මෙහෙකාරිය උණු තේ කෝප්පය අතට රැගෙන එයට පිඹිමින් මිස් සුරම්‍යාට කීවාය.

අම්මා නිහඬය. මිස් සුරම්‍යා මෙහෙකාරිය වෙත හිසෙන් ඉඟි කළේ ඔවුනට නොහැකියාව තමන් දන්නා බවයි.

“ඒ යන්නෙ, අපි හිතන්නෙ ඒවා කතන්දර පොත් වල තියෙන තැන්. ඒවයෙ චරිත ඇත්තටම අපිට හමුවෙනවා.” ලීලා කීවාය.

“කතන්දර වල ඉන්න අය ඇත්තටම දකින්න පුළුවන්?” අම්මා විමතියෙන් අසයි.

“ඔව්, ඒ අය ඒ කතාවේ විදියට ඉඳිද්දී .. ඒ කතාවේ කියලා තියෙන විදියට” මිස් සුරම්‍යා එය පහදන්නට උත්සාහයක.

“බේබි කුඩ හොරාව දැක්ක ද?” මෙහෙකාරිය අසයි.

“කුඩ හොරා?”

“අර බේබිගෙ කතන්දර පොතක ඉන්නෙ?”

“නෑ. මේවා නවකතා නේද?” ලීලා හැරී ඇසුවේ මිස් සුරම්‍යා වෙතින්.

“ඔව්,” කියූ මිස් සුරම්‍යා යටි තොලේ කොණක් දතින් හපන්නට පටන් ගෙන ඇත.

“කුඩ හොරා පුංචි ළමයින්ට ලියපු කතන්දර පොතක්.” ලීලා මෙහෙකාරියට කියා දෙයි. “මේ ගමන් වලින් යන්නෙ දිග කතන්දර පොත් වල තියෙන තැන් වලට.”

“ලීලා, ඔයා සිංහල නවකතාවක එන තැනකට ගියා ද?”

“තාම නැහැ. ඔක්කොම පිටරට.”

අම්මාත් මෙහෙකාරියත් වික්ෂිප්තව බලා සිටිති.

“ලීලා ගිය තැන් ගැන කතන්දර පොත් එයා කියවලා නැහැ. ඒත් අපි දෙන්නම ගිය තැනේ කතන්දර පොත මම කියවලා තිබුණ. අපි දෙන්නා විතරක් නෙමෙයි ඇන්ටිගෙ අම්මලා තාත්තලා ඉපදෙන්නත් කළින් ලියපු කතන්දර පොතක්. ඒ පොතේ කාලෙට තමයි අපි ගියේ. 1900 ගණන් වලට.”

අම්මා වෙතින් හෝ මෙහෙකාරිය වෙතින් කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොමැත.

“එහෙම ගිහින් ආවම හරියට වෙහෙසයි, නිදිමතයි. තාත්තා ඒක දැනගෙන හිටියා කියලයි මම හිතන්නෙ,” සැනසුම්දායක නින්දකට පිවිස සිටින තාත්තා දිහා බලමින් ලීලා කීවාය.

“තාත්තයි මායි ගියා ගමනක් තාත්තට අසනීප වුනාට පස්සෙ. එහෙදි තාත්තායි මායි කතා කළා ඩිංගක්. ඒත් එහෙම ගියාම කතාවේ හැටියට මිසක් එයින් පිට යන්න බැහැ මම හිතන්නෙ,” ලීලා බැලුවේ මිස් සුරම්‍යා දිහා.

මිස් සුරම්‍යා දෑත් දෙපැත්තට විහිදුවේ ඒ ගැන තමන් නොදන්නා බව පෙන්වන්නට.

“ආපහු ගෙදර ආවම ආයේ තාත්තාට කතා කරන්න බැහැ,” යැයි ලීලා කියද්දී අම්මා අත් දෙකෙන් ඇයගේ මුහුණ වසා ගත්තාය.

“අපි ආයේ යන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ, මේ සැරේ අන්කල් එක්ක ගෙන මායි ලීලායි දෙන්නම.”

අම්මා මුහුණෙන් අත් ඉවත් කළේ සැනෙකින්. බියපත් මුහුණකින්.

“තාත්තා දන්න තරම .. තාත්ත කළින් මෙහෙම ගමන් ගොඩක් ගිහින් තියෙන නිසා .. කරන්න ඕනා මොකක්ද කියලා තාත්තාගෙන්ම අහගන්න ඇහැක් වේවි කියලා අපි හිතන්නෙ.”

“අන්කල් දන්නෙ නැත්නම් ඒත් අපිට අන්කල් එක්ක කතා කළොත් කරන්න දෙයක් ගැන අඩුගානේ …” මිස් සුරම්‍යා ඇයගේ වාක්‍යය අවසන් කළේ නැහැ.

“ඒත් එහෙම යන්න කළින් ..” ලීලා පටන් ගත්තාය.

“වැදගත් වේවි කියල හිතන දේවල් ඇන්ටි කියනවා නම් ..” මිස් සුරම්‍යා හවුල් වූවාය.

“මහත්තයා බෙහෙත් අනෝදා තම්බල තියන්න කියන්නෙ එහෙම ගිහින් ආවම නම්..” මෙහෙකාරිය අම්මාගේ මුහුණ මඟ හැර මිස් සුරම්‍යා සහ ලීලා දෙස පමණක් මාරුවෙන් මාරුවට බලන්නීය, “එහෙම නම් හැම ධාරානිපාතයකටම පස්සෙ මහත්තයා කොහෙ හරි යන්න ඇති.”

“කළින් දා වැස්සක් පාත්වුනෙ නැත්නම් තාත්තා බෙහෙත් අනෝදා තම්බලා දෙන්න කියලා ඉල්ලලාම නැද්ද?”

මෙහෙකාරිය හිස දෙපැත්තට වනමින් නැතැයි කියයි.

“සමහර විට .. තියෙන සේරම ඒවායෙන් තාත්තා ගිහින් ඒවයෙන් ආයේ යන්න බැරිව ඇති. මම එකකින් ගමන් දෙකක් ගිහින් ආවට පස්සෙ ඒක වැඩ කළේ නැහැ.”

“ඒ කියන්නෙ අන්කල් බලාගෙන ඉන්නෙ වැස්සකින් පස්සෙ අළුතින් එකක් හම්බ වෙනකන්.”

“එයා ඔය කාමරේට ගියාට තප්පරේකට දෙකකට වඩා වැඩිය ඉන්නෙ නෑ,” අම්මා බැරෑඬි හඬකින් කටහඬ අවදි කරයි.

“කොච්චර කල් ගිහින් හිටියත් එහෙම තමයි. ආපහු එද්දී මෙහෙ වෙලාව වෙනස් නැහැ,” ලීලා කියද්දී අම්මා එය තමනට විශ්වාස කරන්නට නොහැකි යැයි හඟවමින් හිස වැනුවාය.

“බේබිලා ආපහු මෙහාටම එන්න දන්නෙ කොහොම ද?”

“දාගත්තු මාලේ හරි වළල්ල හරි ගැලෙව්වම ආපහු මෙහාටම එනවා.”

“දාගෙන ගිය එක ගැලෙව්වෙ නැත්නම්?” අම්මා වේගයෙන් ඉහළ පහළ යන පපුවට දෑත් තබාගෙන අසන්නීය.

ලීලා සහ මිස් සුරම්‍යා එකිනෙකා දිහා බලාගත්හ.

“එතකොට නෝනා කතන්දරේ ඉවර වෙනකම් එහෙ ඉන්න පුළුවන් ඇති.”

“කතන්දරේ ඉවර වුනාට පස්සෙ?” අම්මා මිමුණුවේ ඇහෙන නොඇසෙන හඬකින්.

ගැහැණුන් තිදෙනාම එකවර හැරුනේ ගොරවමින් නින්දට වැටී සිටින තාත්තා දිහාට.

නොවැම්බර් 23, 2013

කිබිසිනි -වැලි තලප සුවඳ තාත්තාව අවදි කරාවි ද?

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 9:25 පෙ.ව.

මුළුතැන්ගෙය පැත්තෙන් ගලා ආ හැඳිගාද්දී පැතිරෙන වැලි තලප සුවඳෙන් ලීලා අවදි වූවාය.

මහත්තා කැමති දෙයක් කාලෙකින් හදා දෙන්න බැරි වුනා යැයි එදා ටවුමේ සිට ගෙදර එද්දී කියූ මෙහෙකාරිය ඔවුන්ගේ හංදිය අසල බස් රථයෙන් බහිද්දී සැනෙකින් දිව ගියේ සියදෝරිස්ගේ කඩේ ඇතුලට. එළියට ඇවිත් අල්ලේ වූ තලගුලි කැරලි දෙකක් ඇය සතුටින් පිරී ගිය සිනාවකින් ලීලා වෙත පෑවාය.

“මේවට සල්ලි ඉතුරු කරගත්තා එහෙනම්,” තලගුලියක් අතට ගත් ලීලා තරවටු ස්වරයකින් කීවත් මෙහෙකාරිය වෙත පෑවේ සිනාමුසු මුහුණක්. නෝංජල් හිනාවක් පෑ මෙහෙකාරිය සව්කඩදාසියත් තෙල් කඩදාසියත් ඉවත් කර තලගුලිය සම්පූර්ණයෙන්ම කටේ දමාගත්තාය.

සතියට දෙතුන් වතාවක් වත්තේ වැවූ එළවළු මල්ලක් ටවුමට ගෙනිහින් විකුණන්නට මෙහෙකාරිය සමත් වී සිටින්නීය. මඟහැරුණු පාඩම් කටයුතු වලට නැවතත් යොමු වූ ලීලා ඉස්තෝප්පු කාමරයට ඇතුල් නොවූවාය.

තාත්තා සුපුරුදු පරිදි දවසේ වැඩිපුර කාලය නිදි කිරමින් සිටියි.

අම්මා සමඟ මහතුන් මාමාගේ ඉඩම ගැන කතාබහක් ලීලා පටන් නොගත්තේ මිස් සුරම්‍යා ද ඒ කතාබහ දැනගත යුතු යැයි සිත කියූ නිසයි. අකමැති දේවල් ගැන කතා කරන්නට උනන්දුවක් කිසිදා නොතිබුණ අම්මා නිහඬ බව රැක්කේ ලීලා පාඩම් කරන්නට යළි පටන් ගත් නිසා නොවේ.

බලාපොරොත්තු රැසක් හිතේ පොදි කරගෙන මේ සති අන්තයේ මිස් සුරම්‍යා අනිවාර්යයෙන්ම පැමිණෙනු ඇතැයි ලීලා විශ්වාසයෙන් සිටින්නීය.

වැලි තලප සුවඳ තමන්ව පමණක් නොව තාත්තාවත් අවදි කරවන්නට සමත් වේ දැයි ලීලා කල්පනා කළාය. ඇය ගෙවී ගිය සතිය පුරා පාඩම් කරන අතරතුර සිය විශේෂ කොපි පොතේ සටහන් කරගත් ප්‍රශ්න රාශියකි.

පුටු පුටු ගා ගේට්ටුව ළඟ නැවතී සිට යළි ඉගිල්ලී ගිය මෝටර් සයිකලයේ හඬ ඇසී ලීලා ඇඳෙන් නැඟිට්ටාය. හනිකට මුහුණ සෝ දා පිරිසිදු වූ ඇය අම්මා සමඟ පිළිසඳරේ යෙදෙන මිස් සුරම්‍යා වෙතට ගියේ අද නම් කුමක් හෝ සැලකිය යුතු ජයග්‍රහණයක් අත්පත් කරගත හැකි දිනයක් යැයි සිත පිරී ගිය සතුටකින්.

“මම රැයක් නැවතිලා යන්නත් එක්ක ආවේ, ලීලලැයි අම්මා අකමැති නැත්නම්” මිස් සුරම්‍යා පොඩි මල්ලක් පෑවාය.

“අනේ දරුවෝ ඉතින් වැඩි පහසුකම් දෙන්න විදියක් නැහැ දැන් අපිට,” ඉස්තෝප්පුවට ආ ලීලා දිහා තැති ගැන්මකින් බලා අම්මා කියයි.

“කතා කර කර ඉන්න ඕනෙ මොන පහසුකම් ද අම්මා,” ලීලා නැවී අම්මාගේ හිස මුදුන සිප ගත්තේ ඇයගේ නොසන්සුන් බව අඩු කරන්නට.

“මං වෙනුවෙන් කියලා විශේෂ මුකුත් කරන්න අවශ්‍ය නෑ ආන්ටි,” මිස් සුරම්‍යා ද අම්මාව සනසන්නට උත්සාහයක.

මෙහෙකාරිය උණු උණුවේ දුම් දමන තේ කෝප්ප සමඟින් කෑලි කැපූ වැලි තලප දීසියක් ද සමඟින් ඉස්තෝප්පුවට පිවිසුනේ ලෝකය ජයගත් විජයග්‍රාහී මුහුණකින්. ටීපෝව මත ඇය බන්දේසිය තැබූ විට අම්මා එයින් සංග්‍රහයට සැරසෙද්දී නිදි කිරමින් සිටි තාත්තා ඇස් හැරියේය. ඔහුගේ දෑස් ඍජුවම එල්ල වූයේ වැලි තලප දීසියට.

“මහත්තයා ආසම කෑමක්,” ගේ ඇතුලට යන්න හැරුණ මෙහෙකාරිය නැවතී තවත් උද්දාම වී මිස් සුරම්‍යාට පැහැදිලි කරයි.

“අපිට ගොඩ කාලෙකින් පස්සෙ මේවා හදලා දෙන්න ඇහැක් වුනේ,” අම්මා කඳුළු බිංදුවක් සාරි පොටෙන් පිසදමින් කියන්නේ කණගාටුවත් සතුටත් අතර කොයි එක තෝරා බාර ගන්නවා දැයි සිතනු නොහැකිව යැයි ලීලාට සිතිණ.

“ගොඩ කාලෙකින් පස්සෙයි මෙහෙම මොකක් හරි දෙයක් දිහා තාත්තා ඕනකමෙන් බැලුවේ,” කියමින් ලීලා ද මිස් සුරම්‍යාට තතු පැහැදිලි කරන අනෙක් දෙදෙනාට එකතු වූවාය.

තමන් කියන දේවල් පමණක් කරන්නට හුරු වී සිටි මෙහෙකාරිය දිහා අම්මා එල්ල කළේ කතෘඥ පූර්ව බැල්මක්. මෙහෙකාරිය මඳ ලැජ්ජාවකින් ඔළුව නවාගෙන ගේ ඇතුලට රිංගන්නට හදද්දී, “තේ කෝප්පෙයි ඔයාගෙ වැලි තලපයි අරගෙන එන්න, අපි හැමෝම එකතුවෙලා දන්න දේවල් ඔක්කොම බෙදා ගන්න ඕනෑ” යැයි ලීලා කීවාය.

“මේ මං?”

“ඔව්, නොදන්නවා කියල හිටියට ඔයත් දන්න දේවල් ගොඩක් තියෙනවා!” අතේ වූ වැලි තලපය උස්සා ලීලා කියද්දී ඔවුන් සියල්ලන්ම මහත් ආශාවක් පෙන්වමින් අම්මා දෙන වැලි තලප කන්නට කුඩා දරුවෙක් මෙන් කට අරින තාත්තා දිහා බැලූහ.

කුරුළු රූනක් සට සට ගා තටු සලමින් තෘප්තිමත් නිහඬ බවක් පැතිරුන ඉස්තෝප්පුව ළඟින් පියාඹා ගියහ. මොහොතකට පමණක් ඇසුණ එය වෙසක් කූඩු වල දිගු සව්කොළ රැලි හෙළවෙන සද්දය වැනි යැයි වැලි තලපය රස විඳිමින් ලීලා සිතුවාය.

නොවැම්බර් 16, 2013

කිබිසිනි -ආදරණීය මිස් සුරම්‍යා වෙත

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:52 ප.ව.

මිගබස් ඉදිරියේ නොසැලී සිටි ලීලා දයාව හමුවේ හඬා වැටුනාය.

හිංසාව ඉදිරියේ ආත්මානුකම්පාව යටපත් වී ඇතිවන්නේ ගල් හිතක් ද? කරුණාව ඉදිරියේ දැඩි සිතක් වුව ද චංචල වෙනවා ද? එහෙමත් නැත්නම් කෙමෙන් කෙමෙන් පොදි ගැසුන වේදනාව තව දුරටත් දරා සිටිනු බැරි තරමට විශාල වූ පසු කඩාගෙන එළියට පනිනවා ද?

ඇයට රිසි සේ හඬන්නට හැර පුස්තකාලාධිපති හනිකට අවසන් කළ යුතු ලෙසකින් යම් ලියැවිල්ලක නිරත විය. ජීවිතයේ කිසිම දවසක පිටස්තරයෙක් ඉදිරියේ ලීලා කඳුළු පෙරා නැත. ලැජ්ජාවක් වෙනුවට හැඬිල්ල අවසන් වෙද්දී මහත් බරක් සැහැල්ලු වූවා සේ ඇයගේ හදවතට දැනිණ. ගවුමේ කොනක් උස්සා ලීලා නැහැයත් මුහුණත් දෑසත් පිසදා ගත්තීය.

පුස්තකාලාධිපති ලාච්චුවක් හැර ලියුම් කවරයක් ද ගෙන මේසය මත වූ කොළයක් හා පෑනක් ලීලා ඉදිරියෙන් තැබුවේය.

“පණිවිඩේ ලියන්න. මම සුරම්‍යා මිස්ගෙ ගෙදෙට්ට අදම යවන්නම්.”

ආදරණීය මිස් සුරම්‍යා වෙත,
එහෙම ගමනක් ගිහින් ආවම නිදිමත හැදෙනවා. මට ඒක අමතක වුනා. සමාවෙන්න. හැකි විගසින් අපේ ගෙදර පැත්තේ ඇවිත් යන්න එන්න. රාත්‍රියක් නැවතී සිට පසුදා ආපසු යන්නට හැකිනම් වඩා හොඳයි නේද?
මෙයට හිතවත්,
ලීලා.

කොළය නවා ලියුම් කවරයට බහා දිවෙන් තෙමා එය අලවා මේසය මත තබමින් ලීලා නැඟිට්ටාය.

“සමාවෙන්න කරදර කළාට. ගොඩක් ස්තූතියි මේ උදව්වට,” ලීලා කිව්වේ පැහැදිලි හඬින්.

“ඔය දරුවට එහෙනම් පරිස්සමෙන් ගෙදර යන්න පුළුවන් නේද?”

“ඔව්, අපේ ගෙදර වැඩට ඉන්න එක්කෙනා බස්හෝල්ට් එකේ මං එනකම් ඉන්නවා,” ඇය සිනාවක් පෑවේ දැන් ඔක්කොම හරි කියන්නට මෙනි.

ලීලා බස් හෝල්ට් එකට එද්දී බිම එරමිණිය ගොතාගෙන සිටි මෙහෙකාරිය ඇය දැක දත නියවමින් නැඟිට්ටාය. හිස් මල්ල මෙහෙකාරියගේ කිහිල්ලට හිර වී ඇත.

“මට තනියෙන් විකුණන්න පුළුවන්දැයි බලන්න මං එළියට ගන්නවත් එක්කම වාහනයක් ඇවිල්ල නතර කළා. ඒ මහත්තයා බතල ඔක්කොම ටික එකපාර ගත්තා බේබි,” ඇය ලීලාට ළංවී සතුටින් කියන්නීය.

“බඩු මොනවත් ගත්තෙ නැත්තෙ ඇයි?”

හැට්ට කරෙන් ඇතුලට ඇඟිලි තුඩු යවා ගුලි වූ මුදල් නෝට්ටු කිහිපයක් රැගෙන ලීලා අත තැබුවාය.

“ගාණ ටිකක් වැඩි වුනත් කමක් නෑ, එයා එපැයි කිව්වට අපේ බඩු ගන්න අය වෙන ඉන්නවා කියල පෙන්නන්නත් එක්ක හංදියෙන් බැහැලා යද්දී සියදෝරිස් අයියලැයි කඩෙන් බඩු ටිකක් ගම්මු,” මෙහෙකාරිය කියයි.

ගෙදර පැත්තට යන බස් රථයක් පැමිණ ඔවුන් ඉදිරියේ නතර විය. එය වෙත අඩියක් තැබූ මෙහෙකාරියව ඇද නවත්වා ගත් ලීලා කඩිමුඩියේ බහින නඟින අය නැවතී බස් රිය පිටත් වී යන තෙක් කිසිත් කිව්වේ නැත.

“අඩු ගාණට ගන්න පුළුවන් බඩුවකට වැඩි ගාණක් දීලා ගත්තම කාට ද වාසි?”

“ඒක නම් එහෙම තමයි …”

“කාට ද වාසි?”

“හංදියෙ කඩේට තමා බේබි.”

“කාට ද අවාසි?”

“ඒත් බේබි…”

“කාට ද අවාසි?”

“අපිට තමයි බේබි,” ඇය බිම බලාගත්තීය.

“හංදියේ කඩේ බඩුම ටවුමේ සතොසෙන් අඩුවට ගන්න පුළුවන් කියලා කිව්වා නේද?”

“ඔව්.”

“එහෙනම් යමු එතෙන්ට,” ලීලා මඟ පෙන්වන්න යැයි මෙහෙකාරියට ඉඟි කළාය.

ඔවුන් දෙදෙන පියවර කිහිපයක් ගමන් ගත්හ.

“මෙයා වැඩියෙන් සල්ලි දීලා බඩු ගන්න හදන්නෙ ගෙදර සීනි ඉවරවෙලා නැති හන්දා වෙන්නැති,” යැයි ලීලා හිමිහිට මතුරද්දී මෙහෙකාරිය වෙතින් තද කරගන්නට අපහසු වූ සිනහවක් පිට විය.

නොවැම්බර් 9, 2013

කිබිසිනි -ඔය ළමයට මොකක් ද දැනගන්න ඕනෑ?

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 11:05 පෙ.ව.

පුස්තකාලයට ඇතුල්වෙන ලීලාව මුලින්ම දැක්කේ මිස් ප්‍රියදර්ශනී.

“මේ අර කලන්තෙ දාලා වැටිච්ච ළමයා නේද? තනියෙම ද ආවේ?” ඇය ලීලා දෙස රකුසු බැල්මක් හෙළා ඇසුවේ අහළ පහළ හැමෝටම ඇහෙන්න.

ඉක්මන් ගමණින් ගිය ලීලා එය ඇසී තිගැස්සී නැවතුනේ හැමෝම ඇය දිහා හැරී බලද්දී. පුස්කාලයේ දී වැඩි සද්ද බද්ද එපා යැයි අනුන්ට කියනා අයම මෙසේ මහ හඬින් කතා කරන්නේ ඇයි? ප්‍රියදර්ශනී මිස් මඟහැර ලීලා හිමින් හිමින් අඩි තැබුවේ ඊ ළඟට දාංගලයක් ගැන කියමින් ඇයගෙන් අවලාදයක් අහන්නට සිද්ධ වීමෙන් ගැලවෙන්නට.

එහෙත් සිතූ පරිදිම “දාංගලේට තනිවම එහෙ මෙහෙ දුවනවා ඊ ළඟට කලන්තෙ දාලා වැටුනම අපිටයි කරදර,” යැයි මිස් ප්‍රියදර්ශනීගේ මුවින් පිටවුනි.

කිසිත් නොකියා තමන් මඟහැර යන ලීලා දිහා බලා මැදිවියේ කාන්තාව යම් තරඟයකින් ඇය ජයගත්තියක් ලෙසට සිනාවක් පෑවාය. එහෙත් ඒ ගැන තැකීමට කාලයක් ලීලාට නැත. මිස් සුරම්‍යාව සොයා ගන්නට පුස්තකාලයේ පොත් රාක්ක පේළි පසුකරමින් ලීලා හිමින් පා තැබුවේ කිසිවෙකුගෙන් උදව් ඉල්ලන්නට තිබි අකමැත්ත නිසා. මිස් සුරම්‍යා පෙනෙන තැනක නොසිටි බැවින් ඇය ඇතුල් කාමරයක වැඩ කරන්නේ දැයි කාගෙන් හෝ අහන්නට වෙන බව වැඩි වේලාවක් යන්නට පෙර ලීලාට පසක් විය.

පොත් නිකුත් කරන මේසය අසල කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙක් පොත් අරන් යන්නට පෝලිම් ගැසී සිටිති. එතැන සිටින කාන්තාව හැරෙන්නට වෙන පුස්තකාල සේවකයෙක් පෙනෙන මානයක නැත. ඒ මේසයේම කොනක මිස් ප්‍රියදර්ශනී වාඩි වී කුමක් දෝ කුරුටු ගාන වැඩක් පටන් ගෙන.

“යමක් සඳහා කැප කිරීමක් නොකළොත් එහි දී ලැබෙන ඵලය අගයෙන් අඩුයි,” යන්න ලීලාට සිහිවිය. ඒ ඇය අපූරු ගමනක දී අසන ලද්දකි.

පොත් රාක්ක වල පොත් අත ගගා කොපමණ කාලයක් බලා සිටියත් මිස් සුරම්‍යා අද වැඩට පැමිණ නැත්නම්? ඒ ගැන දැනගන්න කාගෙන් හරි ඇසිය යුතුමයි. ඒ ගැන අසද්දී මිස් ප්‍රියදර්ශනී වැන්නියක් වෙතින් අනුන් ඉදිරියේ හාස්‍යයට ලක්වීමෙන් ගැලවෙන්නට නොහැකියි කියා ඊට පසුබට වේ නම් තමන්ට ලැබෙන ඵලයක් නැත. ලැජ්ජා වේ යැයි බියෙන් මුළුගැන්නී සිටීම ඇය කැප කළ යුත්තයි.

ලීලා හුස්මක් ඉහළට ඇද පිට කළේ සිත එඩිතර කරගන්නට.

“මිස් සුරම්‍යා අද වැඩට ආව ද?”

“ඔය ළමයා ඔය අනික් අය වගේම පෝලිමේ එන්න,” මිස් ප්‍රියදර්ශනී පොතෙන් ඔළුව උස්සා ඇය දෙස කෙළින්ම බැලුවාය.

“මම පොතක් අරගන්න නෙමෙයි..”

“මෙතන පෝලිමක් තියෙන්නෙ ඒ ඒ අය එන එන හැටියට උදව් කරන්න. ප්‍රශ්නයක් අහන්න උනත් පෝලිමේ එන්න ඕනෑ,” ඇය අභියෝගාත්මක දෑසෙන් ලීලා දෙස බලා සිටින්නීය. පෝලිමේ සිටිය කාන්තාවන් ඔළුව වනමින් ඇය හා එකඟ වූහ. ඔවුන් සියල්ලන්ම පෝලිමේ සිටගෙන සිටි එකිනෙකාට තවත් ළං වූයේ ඇය මැදින් පෝලිමට එකතු වේ යැයි සිතමින් ඊට ඉඩක් නොතබන්නට මෙනි.

ලීලා පෝලිමට එකතු වූවාය.

පොත් නිකුත් කරන කාන්තාව සමඟ අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදීම පෝලිමේ සිටි සෑම කාන්තාවක්ම පාහේ කරන ලද්දකි. ඔවුන්ට පොත් අරගෙන යන්නට කලබලයක් නැත. ඇත්තේ පෝලිමේ තැන රැකගන්නට ඇති කලබලය පමණකි.

මිස් ප්‍රියදර්ශනී වරක් දෙකක් කුරුටු ගෑම නවත්තා ලීලා දිහා බැලුවේ ඇය පෝලිමෙන් පැන ඇත්දැයි පිරික්සන්නට මෙනි.

ඔය මිස්ට මම කරපු මදිපුංචිකම මොකක්ද මෙහෙම මා ගැන ඔච්චර වදවෙන්න යැයි ඇයගෙන් අහන්නට ලීලාට සිතුණත් ඇය එසැණින්ම ඒ ගමන මාත් එයා ගැන වදවෙන්න පටන් ගෙන යැයි මතක් කරගනිමින් ආපු වැඩේ ගැන හිතන්න යැයි සිතට බැන්නාය.

ලීලාගේ වාරය පැමිණියේය.

“මිස් සුරම්‍යා අද වැඩට ආවද?”

“නැහැ, අද ආවේ නැහැ.”

“එයාගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ..”

“අපිට බැහැ ගෙවල් ගැන විස්තර දෙන්න.”

“මිස්ට අසනීපයි ද? හදිසියක් .. පණිවිඩයක් යවන්න විදියක් වත් නැද්ද?” ලීලා ඇසුවේ අසරණ හඬකින්. ඇය මේසයේ ගැට්ට අත් දෙකින්ම අල්ලා ගෙන සිටියාය.

“මේ ළමයා පොතක් අරන් යන්න ඕනෑ නම් පොතක් අරගෙන එන්න. මෙතෙන්ට එන හැමෝටම දෙන්න බැරි අනම් මනම් විස්තර අහන්න අපේ කාලේ නාස්ති කරන්න එපා,” මිස් ප්‍රියදර්ශනී එවර කතාවට හවුල් වූයේ ඇයගේ කුරුටු ගෑමෙන් මුහුණ උස්සන්නේ නැතිව.

“මොකක්ද දැනගන්න ඕනෑ?”

ඔවුන් පිටුපසින් ඇසුන කටහඬෙන් කාන්තාවන් දෙදෙනාම තිගැස්සුනහ.

“ඔය ළමයට මොකක්ද දැනගන්න ඕනෑ?” එසේ විමසූ හීන්දෑරි වයසක පිරිමියා එහි පුස්තකාලාධිපතියි.

“මිස් සුරම්‍යාට හදිසි පණිවිඩයක් යවන්න ඕනෑ,” ලීලා ඇඬුම්බර හඬකින් කීවාය, “..අපේ ගෙදරින් එව්ව පණිවිඩයක්,” යැයි ඇය එකතු කළේ එය බොරුවක්ම නෙමේ යැයි සිතට හඟිස්සවා ගනිමින්.

“එන්න මා එක්ක,” ඔහු කරුණාවන්ත ලෙසින් ඇයට අඬගැසීය.

« Newer PostsOlder Posts »

WordPress.comහි බ්ලොග් සටහනක්.