Sinhala story Blog

මැයි 18, 2013

කිබිසිනි -අපට තියෙන්නෙ මේ අබරණ එකින් එක දාගෙන හැකි තරම් ගමන් යන්න

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 8:40 පෙ.ව.

තාත්තා වේවැල් බොකු ගැසුන පුටුවේ හිර වී සිටියි.

ඔවුන් දෙදෙනාම ඉස්තෝප්පු කාමරයට පැමිණ සිටිති. පුටුව අසලින් හිටගෙන තාත්තාගේ අතක් අල්ලා ගෙන සිටින බව දැක ඇය අත හිමිහිට ඉවත් කළාය. ඔහු පුටුවෙන් නැඟිටින්න උත්සාහයක් ගත්තේ නැත. මුහුණට එබී බලද්දී ඔහු කුමක් දෝ කියන්නට උත්සාහ කර එය අත්හැර දැමුවේය.

ලීලා කකුල දිහා බැලුවේ නූපුරය එහි නැති බව දැන දැන ය.

ඇය තාත්තා හිඳගෙන ඉන්නා පුටුව අසල වූ ලෑලී තීරුව ඉවත් කළේ නූපුරය එහි ඇති බව දැක බලා තහවුරු කරගන්නට අවශ්‍ය නිසාම නොවේ. නූපුරය එහි අනෙකුත් අබරණ සමඟ එකතු වී සතුටින් සිනාසෙනවා යැයි ඇයට සිතුණි.

“තාත්තෙ ..”

ඔහු කිසිත් පිළිතුරක් නොදී ඇය දිහා බලාගෙන සිටියේය.

“මම අතින් අල්ලාගෙන ඉන්ඳැද්දී ඒක ගැලෙව්වෙ නැත්නම් තාත්තාට ආපහු ගෙදර එන්න බැරිවෙයි කියල හිතුණ නිසයි ගැලෙව්වෙ,” ඇය පැහැදිලි කළාය. ඔහුට එය වැටහුනු බවක් නොපෙණින.

“මම පුටුවෙන් වැටෙන්න යද්දී තාත්තගෙ අතින් අල්ලා ගත්ත. මේක ඒ වෙලාවේ කොහොම කකුලට වැටුන ද කියල මම දන්නෙ නැහැ. හැබැයි එහෙමයි අපි දෙන්නම එහෙ ගියෙ,” ලීලා කීවාය.

“දෙන්නෙකුට එකපාර යන්න පුලුවන් කියල මම දන්නෙ කොහොම ද?” ඇය කීවේ නොදැන කළ වරදකට සමාව ඉල්ලන ලෙසකිනි.

තාත්තාගේ ඇස් ලීලා වෙත යොමු වී තිබුණ ද එහි අවධානයක් ඇති බවක් තව දුරටත් දකින්නට නැත.

“ඒත් තාත්තයි මායි දෙන්නම ගිය එක කොච්චර හොඳ ද?” ඇය ඉස්තෝප්පු කාමරයේ වූ කොපි පොත සොයාගත්තාය. එහි සටහන් ගැසූ පිටු පෙරළමින් හිස් පිටුවක් ඇර ගත්තාය.

“දැන් එහෙම ගියාම තාත්තාට මේ අසනීප ගතිය නැහැ. කතා කරන්න වැඩ කරන්න පුළුවන්.” ලීලා වටපිට බලා පැන්සලක් අතට ගෙන කටින් කියන්න එහි සටහන් කරගති.

අබරණක් දා ගත්තම දෙන්නාටම යන්න පුළුවන්.
ගියාම අසනීප ගතියක් නැහැ.
කතා කරන්න වැඩ කරන්න පුළුවන්.
කන්න බොන්නත් පුළුවන්.

“මට අහන්න තියෙන දේවල් ඔක්කොම අහන්න අවස්ථාවක් ලැබෙන්නෙ එහෙනම් එහෙම ගියොත් විතරයි නේද?” ඇය ඇසුවේ ඊට පිළිතුරක් තාත්තාගෙන් නොලැබෙන බව දැන දැන ය.

ඇය ගමනේ සිද්ධ වූ දේවල් සිහියට නැඟුවේ එහි දී ඉගෙන ගත්තේ කුමක් දැයි පහදා ගන්නට.

ගියාට පස්සෙ අත් හැරලා ඉන්න පුළුවන්.

ඇය සටහනට එකතු කළාය.

ඇය කොපි පොතේ පිටු මුල සිට නැවත පෙරලුවාය.

“අපට තියෙන්නෙ මේ අබරණ එකින් එක දාගෙන හැකි තරම් ගමන් යන්න.” ලීලා තාත්තා දෙස බලා කියද්දී ඔහු නිකට ළයට හිර කරගෙන තද නින්දකට පත් වී සිටියේය.

“නෝනා … නෝනා … මහත්තයා ආයේ මිදුලෙ ඇවිදින්න ගිහිල්ලා,” මෙහෙකාරිය ඉස්තෝප්පුවේ සිට කෑ ගසනා හඬ ඔවුනට ඇසිණ.

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න »

තවමත් ප්‍රතිචාර නොමැත.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

WordPress.comහි බ්ලොග් සටහනක්.

%d bloggers like this: