Sinhala story Blog

අප්‍රේල් 22, 2014

කිබිසිනි – නිමාව

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 11:11 පෙ.ව.

ඔවුන් තිදෙන නිවසට පැමිණියහ.

අම්මාගේ තනි රකිනු පිණිස දෙදෙනාටම තේ කෝප්ප හදාගෙන මෙහෙකාරිය ඉස්තෝප්පුව වෙත ගමන් කරමින් සිටියාය.

ඉස්තෝප්පු කාමරයේ දොර හැරගෙන එළියට ආ ඔවුන් තිදෙන දකිද්දී මෙහෙකාරිය සිතුවිලි කිහිපයක හිරවෙන හැටි ලීලා දුටුවේ සිත සතුටින් පිරී යද්දී.

“ඔව්, අපි ගිහිනුත් ආවා,” ඇසුවේ නැති ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරැ දෙමින් ලීලා කීවාය.

“ඔව්, අපිටත් තේ ඕනෑ,” ඇය මෙහෙකාරිය වෙතින් තේ කෝප්ප ඉවත් කළේ නැත්නම් ඒවා බිම ඉහිරෙන නිසයි.

“ඔව්, ඉක්මණට නූනත් වැඩි කලක් නොයා තාත්තාට හොඳටම හොඳට සනීප වේවි.”

මෙහෙකාරිය අත් දෙක එකට එක බැඳගත්තාය. ඇය අම්මා ළඟට දිව්වාය. ඉස්තෝප්පුවේ හාන්සි පුටුවක හරිබරි ගැහෙන්නට උත්සාහ කරමින් සිටි අම්මා අසුනින් හනිකට නැඟිට්ටේ දෑතින් මුව වසා ගනිමින්.

තාත්තාගේ මුහුණින් ඔහු වටපිටාව හඳුනාගත් බව මනාවට කියත හැකියි. වාත්තම් කරගෙන යන ඔහු අඩියෙන් අඩිය දුර්වල ලෙසකින් තැබුව ද එහි වූයේ අම්මා ළඟට යන්නට ඔහු විසින්ම ගත් දැඩි අධිෂ්ඨානයයි.

ලීලාගේ වදන් සිහි වී මෙහෙකාරිය කඩාගෙන බිඳගෙන මුළුතැන්ගෙයට දිව්වේ ගමනේ විස්තරය මඟහැරෙන්න කළින් අනික් අයටත් තේ හදාගෙන විජහට එන්න.

“තේ හදාගෙන එනකම් අපි ඉන්නම්,” දිව යන ඇයට ලීලා හඬ ගෑවේ තවත් පිරෙන්නට ඉඩක් නැතැයි ඇයට දැනුනු සතුටු හදවතින්. දිව යන මෙහෙකාරිය කෑම මේසයේ පුටුවක ද වැදෙන හඬත් “නෑ නෑ මුකුත් කැඩුනේ නෑ” යැයි ඇය කියන හඬත් ඇසී ඔවුන් සියල්ලන්ටම සිනහා නවත්වා ගනු නොහැකි විණ.

තාත්තා හාන්සි පුටුවේ වාඩිගත් විගස අම්මා තමනට ගෙනා තේ කෝප්පය තාත්තාට පොවන්නට ලැහැස්ති වූවාය. ඔහු අනිත් අයටත් තේ හදාගෙන එන තෙක් තමන් ද ඉන්නවා යැයි අතින් සංඥා කරද්දී අම්මාගේ දෑසින් කදුළු බිංදු එකින් එක කම්මුල් දිගේ පහළට රූස්සා යන හැටි දැක තාත්තා ඇඟිලි තුඩුවලින් ඒ කඳුළු පිස දැම්මේය.

ඔහු කුමක්දෝ මුමුණන්ට උත්සාහ කරයි.

“නෑ නෑ මට කියන්න ඕනෙ නෑ වෙච්ච දේවල්. සනීප වෙනවා නම් ඒ ඇති,” යැයි අම්මා කඳුළු අස්සෙන් කියන්නීය.

“මතකනෙ අම්මා,” ලීලා සුමුදු හඬකින් අම්මාට මතක් කර දුන්නාය, “එපා කියන්න එපා. අම්මා දැනගන්න ඕනෙ කියල තාත්තා හිතනවා නම් ඒවා කියන්න ඉඩක් දෙන්න.”

අම්මා ඔළුව මඳක් උස්සා ලීලා සමඟ එකඟ වෙමින් කෘතඥ සිනාවක් පෑවාය.

ලීලා දෙසට ඇඟිල්ලක් පෑ තාත්තා “හරි,” යැයි කීවේය. ගිලන් වූවාට පසු තාත්තා වෙතින් පිට වූ ඒ එක වචනයේ වැදගත්කම කොතරම් දැයි හරියටම වැටහෙන්නට අම්මාටත් ලීලාටත් තවත් කාලයක් ගතවෙනු නිසැකය.

ඔහු තුල වූ විඩාබර බව හොඳටම පෙනුනත් තාත්තා නිදි කිරුවේ නැත. ඔහු ගෙවත්ත දිහා ඇස් යොමු කළේය. එය පාළුවට යා නොදී බලාගත්තාට ස්තූතියි කියන්නට අම්මා දෙස බලා සිනාවකින් සංග්‍රහ කළේය.

“පිටුවක් පෙරලපුවාම නැත්නම් පරිච්ඡේදයක් අවසානයේ පොත වසා දැම්මාම කතාව ඉවර වෙන්නෙ නැහැ. මොකක් හරි පොතක මම කියවල තියනවා ලීලා ඉඳ හිටලා වත්තෙ හොඳ හෙවනක් හොයාගෙන සුමුදු තණකොළ පිඩැල්ලක වාඩිවෙලා පොත කියවීම නතර කරලා සතුටු වෙන්නත් ඕනෑ කියල.”

“අවසානයක් නැහැ ඒ කියන්නෙ?”

“ඔව්.”

“කතන්දරේ කියන එක නවත්තවා විතරයි එහෙනම්.”

“ඔව්.”

මාර්තු 23, 2014

කිබිසිනි -ඔවුනට වඩා යමක් දන්න මම ඇයි ඔවුනට අවනත විය යුත්තේ

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 9:58 පෙ.ව.

“මම … මම ඔබෙන් ක්ෂමාව යදිනවා, මිස්ටර් ගාල්ට්,” අල්ලපු කාමරයෙන් ඔවුනට ඇසිණ.

“ඔබ නිවැරදියි. මම පිළිගන්නම් ඔබ නිවැරදියි කියල. ඉතින් මම ඉල්ලා සිටින්නෙ ඔබේ අනුකම්පාව. මගෙ හද පතුලෙන් මට විශ්වාස කරන්නට බැහැ ඔබ මේ ජනතාව ගැන කණගාටුවක් නැති ස්වාර්ථකාමියෙක් කියල.

“බලන්න මේ.. මේක පාසැල් දරැවන් දහ දාහක් අත්සන් කරපු කන්නලව්වක් ඔයාට අපි එක්ක එකතු වෙලා ඔවුන්ගේ ජීවිත බේරා දෙන්න කියල. මේක අංග විකල අයගෙ නිවාසයකින් එවපු ආයාචනයක්. මේ තියෙන්නෙ මේක එවලා තියෙන්නෙ විවිධ ආගමික ස්ථාන දෙසියයක් එකතු වෙලා. මේක රටේ අම්මලා කරන බැගෑපත්වීමක්, කියවන්න මේවා.”

“මේක ඕඩර් එකක් ද?”

“නෑ!” යැයි කවුදෝ කෙනෙක් හැඬුම්බර ලෙසකින් කෑ ගැසීය. “ඒක ඕඩර් එකක් නෙමෙයි.”

“මේ සරල මිනිස්සු. සාමාන්‍ය මිනිස්සු, මිස්ටර් ගාල්ට්,” කළින් කටහඬ නැවතත් බැගෑපත් බවකින් කියන්නට විණ. “ඔබ කුමක් කළ යුතුද කියා ඔවුන්ට බැහැ ඔබට කියන්න. ඔවුන් දන්නෙ නැහැ. ඔවුන් ආයාචනය කරනවා පමණයි. ඔවුන් දුර්වල, අසරණ, අන්ධ, මුග්ධ බවින් සිටින අය වෙන්නැති. ඒත් ඔබ, ඔබ බුද්ධිමත්. ඔබ ශක්තිමත්. ඉතින් ඒ නිසා ඒ අය ගැන අනුකම්පා කරල, ඒ අයට පිහිට වෙන්න බැරි ද?” මුලින් යාප්පු වූ තැනැත්තා නැවතත් කියාගෙන යයි.

“මගේ බුද්ධිමත් මට්ටම පහළට ගෙනැවිත් ඔවුන්ගේ අන්ධ බව අනුගමනය කරන්න යැයි මට කියනව ද?” මිස්ටර් ගාල්ට් අසයි.

“ඔවුන් වැරදි වෙන්නැති, ඒත් ඊට වඩා යමක් ඔවුන් දන්නෙ නැහැ!”

“ඉතින් මම, ඔවුනට වඩා යමක් දන්න මම, ඇයි මම ඔවුන්ට අවනත විය යුත්තේ?”

“මට වාද කරන්න බැහැ, මිස්ටර් ගාල්ට්. මම ඔබේ අනුකම්පාව ඉල්ලා ආයාචනය කරනවා පමණයි. ඔවුන් දුකින් ඉන්නෙ. මම ඉල්ලා සිටින්නෙ ඒ දුකින් ඉන්න අයට පිහිට වෙන්න කියල.”

එහා කාමරයේ අය දිගින් දිගට බැගෑපත් වූව ද කිසිම බුරුලක් නොලැබෙන බව, ඒ ආයාචනා සියල්ල හිස් බවකින් වැය කරන නිශ්ඵල වෙහෙසක් යැයි ද, එය මෙම ගමනෙන් ඔවුන් තිදෙනා පසක් කරගත යුතු වූව බවත් මෙහා කාමරයේ සිට සවන් දී සිටින මිස් සුරම්‍යාටත්, ලීලාටත්, ලීලාගේ තාත්තාටත් වැටහී ගියේ එකම මොහොතක දී.

ඔවුන්ගේ දෑස් හමුවූහ.

ඔවුන් තිදෙනා හිස් වනමින් තමන්ට එය වැටහී ගිය බැව් ගැන කතාබහකින් තොරව එකඟත්වය පළ කළහ.

“මෙහෙම ආපු ගමන්වලදී මගෙ හිත එපා කියද්දී මම ගියා කතාවෙන් පිටට. පළාතේ රටේ ලෝකෙ විස්තර වලින් මහතුන්ගෙ කොළුවා ගැන හොයාගන්න ලැබේවි කියල හිතිල. එහෙම ගිහින් තමයි මට විඩාව වැඩිවුනේ. අසනීපෙ හැදුන වතාවේ මම ගියෙ කඩමණ්ඩියකට. එතැන රැඳිලා ඉන්න කියල හිත කියද්දි මම ගියා ඈත දැක්ක දුම්රිය නැවතුම් පොලකට. කඩමණ්ඩියෙන් ඈත් වෙද්දි ඇඟට වාරු නැතිවේගන යනවා වගේ දැනුනත් මම ඒක නිකම් මහන්සියක් වෙන්නැති කියල ගණන් ගත්තෙ නෑ. හොඳ වේලාවට පාරේ ඇදගෙන වැටෙන්න කළින් එදා මුද්ද ගලවන්න මතක් වුනේ.”

“ඒකයි එහෙනම් අර උමග කපන කතාවට ගියාම උදේ අනික් අය පිටවෙලා යද්දි තාත්තත් ඒ ගෙදරින් යන්න හැදුවේ?”

“ඔව්, කතාවෙන් පිට යන්න බැරි සීමාව අපි කැඩුවොත් තව මොන වින්නැහියක් පාත්වෙයි ද කියල හිතල.”

“ඒත් ඉතින් අන්කල් ඒ ගමන් යන එක නවත්තලා හිටිය කාලේ අසනීපෙන් ගොඩ ආවේ නැත්තෙ ඇයි?”

“ඒ අසනීප වෙච්ච ගමනෙන් පස්සෙ ගෙදර හිටිය කාලේ ගැන වැඩි නිච්චියක් නෑ මිස්,” ලීලාගේ තාත්තාගේ මුහුණ දොම්නසින් පිරි තිබිණ.

“මිස් සුරම්‍යාට මෙහෙ එන්න කළින් පුස්තකාලේ දී ගෙදර දී වෙච්ච දේවල් මතක තියෙනවා නේද?” ලීලා ඇසුවාය.

“ඔව්.”

“ආපහු ගියාට පස්සෙ ඒත් ගමන මතකයිනෙ, අර අපි දැක්ක ඈන් කෙල්ල ගැන තවම මතකයිනෙ?”

“ඔව්.”

“ඒත් තාත්තා .. තාත්තා අර උමග කපන ගෙදෙට්ට ගියාමයි දැනගත්තෙ ගෙදර දී කතා කරන්නත් බැරිබව,” ලීලා පැහැදිලි කරද්දී තාත්තාගේ මුහුණේ අඳුර මැකී ගොස් දෙනෙත් දීප්තියකින් බබළන්නට පටන් ගති.

“මහතුන්ගෙ කොල්ලා කැමැත්තෙන් ගිය ගමනක් නම්, ඌ කැමැත්තෙන් ගිය තැනක කැමැත්තෙන් නතර වුනා නම්, ඒක වෙනස් කරන්න හරි ඒක ගැන තීරණයක් දෙන්න හරි මගේ වැඩක් නෙමෙයි කියලා මම අවබෝධ කරගත්තෙ නැති නිසා නොවෙන්නැති,” තාත්තා කීවේය.

“ඒ කියන්නෙ අර අයියා අතුරුදහන් වුනාට පස්සෙ තාත්තා ගිය මේ වගෙ අපූරු ගමන් වලින් තාත්තගෙ ජීවිතයට එකතු කරගන්න අවශ්‍ය දේවල් තාත්තා මඟ හැරියා කියන එක ද?” ලීලා ඇසුවාය.

“ඔව්.”

“අසනීප වුනේ පාඩමක් උගන්වන්න?” මිස් සුරම්‍යා යටිතොලේ කොනක් සපමින් ඇසුවාය.

“එහෙම වෙන්නැති. උඩ දැම්මම බිම වැටෙනවා. අපිට ඕනෑ වුනයි කියලා එහෙම නොවී තියෙන්නෙ නැහැනෙ. ඒත් එහෙම නොවන වාතාවරණයක් අපි හදාගත්තම බිමට නොවැටි පාවි පාවි තියේවි. සීමාවන් හොයාගෙන ස්වභාවික නීති කඩන්නෙ නැතිව සීමාව ඉක්මවා යන හැටි හොයාගන්නයි ඕනෑ.”

“මේ වගේ අස්වාභාවික ගමන් වල දී වුනත්,” යැයි ලීලා කියද්දී ඔවුනට දැනුනේ සැනසිලිදායක සුවයකි.

“ආපහු යමු එහෙනම්,” තාත්තා කීය. මිස් සුරම්‍යා ලීලාගේ වැලමිටක් අල්ලා ගත්තාය. ලීලා තාත්තාගේ අත අල්ලා ගෙන හිමිහිට නූපුරය ගැලවීය.

අයින් රෑන්ඩ් ලියූ ඇට්ලස් හැකිළුණි -Atlas Shrugged (1957) කතන්දරයේ පසුබිම වෙයි.

මාර්තු 8, 2014

කිබිසිනි -දැන් මොකද කරන්නෙ?

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 5:46 පෙ.ව.

ඔවුන් ගැන සොයන්නට කිසිවෙක් ආවේ නැත.

“දැන් මොකද කරන්නෙ?” ලීලා වැඩිහිටියන් වෙතින් අසයි.

“අපිට කතාබහ කරගන්න වෙන්නැති මෙතැන්ට එන්න ඇත්තෙ,” මිස් සුරම්‍යා යටිතොලේ කොනක් සපමින් සැකයෙන් පවසයි.

“ඒ කියන්නෙ අපිට අවශ්‍ය දේ කළින් දැනගන්න හැකියාවක් .. අබරණ වලට නැත්නම් ඉස්තෝප්පු කාමරයට තියෙනවා කියලා ද?” ඒ ලීලා. “අපිව මෙතෙන්ට එව්වෙ කතාබහ කරගන්න නම් .. අපිව මෙහෙයවන වෙන බලයක්?”

“නෑ නෑ,” තාත්තා අසුනෙන් නැඟිට්ටේ කලබලයෙන් තොරව. ඔහු සිරමැදිරියේ එහා මෙහා ඇවිදින්නට පටන් ගති. ඒ දුටු ලීලාගේ දෙනෙතට කඳුළු මෝදු වුණි. තාත්තා මෙසේ කල්පනාවේ ගිලී ඇවිදිනවා දකින්නට ලැබුනේ කොච්චර කාලෙකට පස්සෙ ද?

“මේ අරුම පුදුම ගමන් හරියට ලෝක ස්වභාවය වගේ. සමහර දේවල් කිසිම විදියකට වෙනස් කරන්න බෑ. ඒත් එහෙම තියෙද්දී අපේ උත්සාහයෙන් අපිට ඕනෑ නම් .. ” තාත්තා සක්මන නවතා නිශ්චල වෙයි, “අපිට පුළුවන් වෙනස් කරගන්න අපේ තත්වය.”

ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් තාත්තා දෙස බලා සිටියා මිසෙක කිසිත් නොකීහ.

“කොහොම ද මේක විස්තර කරන්නෙ?” තාත්තා යළිත් සක්මන පටන් ගනියි.

ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් නිහඬව බලා සිටියහ.

පිටතින් ආ ආලෝකයක් නොමැති වූයෙන් මෙය දහවල දැයි හෝ රාත්‍රිය දැයි දැනගන්නට නොහැකියි. ඔවුනට ඇසුණු දෙබස් ගලා ආ සිරකාමරයේ කතාබහ අවසන් වී පැමිණ සිටියවුන් විසිර ගිහින් ඇත. ඒ පැත්තෙන් කිසිත් හඬක් ඔවුනට ඇසුනේ නැත. එහෙත් දවසක් නිමාවී අඳුර පහත් වෙන්නට සූදානම් නම් ඒ බවට දැනගන්නට මේ කාමරයේ සිටි කිසිවෙකුටත් අවශ්‍යතාවයක් ද නොවීය.

“මෙහෙම බලමු,” තාත්තා පටන් ගනියි, “වැස්සක් වහිනවා කියමු. ධාරානිපාතයක්. ඒක නවත්තන්න විදියක් අපි දන්නෙ නැහැ. ඒක ඇද හැලෙනවා කියල දැනගෙන හිටියත් ඒක වළක්වන්න අපිට බැහැ.”

ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් එය වැටහුන බව පෙන්වන්නට හිස් වනති.

“ඒත් අපි දන්නවා නම් ඒක වළක්වන්න බැරි වුනාට ඒක ඒ විදියට සිද්ධ වෙනවා කියලා එතකොට අපි පුළුවන් එක්කෝ ඒ වැස්සෙන් බේරිලා ඉන්න වෙන තැනකට යන්න. නැත්නම් ඒ වැස්සෙ දී වුනත් තෙමෙන්නෙ නැතිව ගමනක් යන විදියක්, වාහනයක් හොයාගන්න. එහෙමත් නැතිනම් අපිට පුළුවන් පොඩ්ඩක් තෙමුණට මොකෝ කියලා වැස්සෙන් වැඩ ගන්න හැටි හොයාගන්න. තව තව ඒවා .. අර කරන්න බැරි රාමුව ඇතුලේ කරන්න පුළුවන් දේවල් කොච්චරක් කියලා තියෙනවා ද?”

ඔහු සක්මන නැවතීය.

“වැස්සෙ යන්න සිද්ධ නොවෙන්න ඊට කළින් වැහි දවසකට අවශ්‍ය ඔක්කොම ලෑස්ති කරලා තියාගන්න පුළුවන්,” ඔහු ඔවුන් දෙස බැලුවේය.

“ඒත් හෙට වහිනවා කියල අද දන්නෙ නැත්නම්?”

“අන්න එතැන දී තමයි ලීලා අපි අසරණයන් කියලා හිතෙන්නෙ,” තාත්තා කියයි.

“හෙට සිද්ධ වෙන හැම දෙයක් ගැනම අද දැනගන්න නොහැකියාවත් අර වෙනස් කරන්න බැරි ලෝක සිද්ධාන්තය වෙන්නැති,” මිස් සුරම්‍යා යටිතොල සැපීම මඳකට නවතා දමා ඇත.

“ඉතින් අපි අලුත් දේවල් හොයාගෙන ඒවයෙ බැරි පුළුවන්කම් ගැන දැනගන්නකම් අසරණයි.”

“ඒත් හොයාගන්න හැකි ඇබිත්තෙන් වුනත් වෙනස් කරන්න පුළුවන් ප්‍රමාණයකුත් තියෙනවා නේද අන්කල්?”

“ඔව් මිස්. සමහර විට ඒ ප්‍රමාණය ඇතිවේවි ජීවිතය බේරගන්න,” ඔහු ලීලා දෙස බැලුවේ දයාවෙන් පිරී ගිය දෙනෙතින්. “මයෙ කෙල්ල හොයාගත්තා මාව අරන් මෙහෙට එන හැටි. එහෙදි කතා කරන්න බැරි වුනාය කියල වෑයම අත්හැරලා දැම්මෙ නෑනේ.”

ලීලාට හදිසියේම යමක් මතක් විණ. “ඉතින් තාත්තට ආයේ එන්න ලැබෙන්නෙ අපිට අලුත් අබරණයක් වැස්සකින් පස්සෙ ලැබුනොත් විතරයි ද?”

“ඔව්, අනික් ඒවා ඔක්කොම පාවිච්චි කරලා ඉවරයි,” ඔහු කීවේ අන්න තවත් වෙනස් කරත නොහැකි වූවක් ඔබ සොයාගත්තා කියන ලෙසින්.

ලීලා නූපුරය දෙස බැලුවේ එය තම විලුඹෙන් ගිලිහී නැතැයි සැක හැරගන්නට මෙනි.

“දැන් අපි ඇවිත් ඉන්නෙ මේවා ගැන කතා කරගන්නට ඕන නිසා කියල ද තාත්තා හිතන්නෙ?”

“සමහර විට, එහෙම වෙන්නැති.”

“හරියටම දන්නෑ.”

“නැහැ.”

“හරියටම දැනගන්න විදියකුත් නැහැ.”

“නැහැ.”

“ගමන් යන්න පටන් ගත්තු කාලේ මට එච්චර නිච්චියක් තිබ්බෙ නෑ ඇයි මේ යන්නෙ කියල. ටික දොහක් යද්දි ඒත් තේරුම් ගියා මේවයෙ ගිහින් දැනගන්න ඒවා ජීවිතේට උදව් වෙන වග.”

“තාත්තා ලේඩි ෂැටර්ලිගෙ ආදරවන්තයාව දැකලා තියෙනවා නේද?” කටින් පැන්න වදන් ආපසු එකතු කරගන්නට හැකිනම් කියා සිතී ලීලාගේ මුහුණ ලැජ්ජාවෙන් රතුවිය.

“දුවත් ගියා ද? .. ඒත් ඒ කොහොම ද?”

“නෑ නෑ මම ගියෙ නෑ. දවසක් මගෙ යාළුවෝ ඇවිත් ඉන්න වේලාවෙ .. කවුද ඒ පොතේ නම කියද්දි තාත්තාට අසනීප වෙලා වැඩිය තේරුමක් නැතිව හිටියා වුනත් ඒ නම ඇහිලා ඒ ගැන දන්න බවක් පෙනුණ.”

“ජීවිතේට උදව් වෙන ඒවා?” මිස් සුරම්‍යාගේ ද මුහුණ මඳක් රතු වී ඇත.

“ඒ කාලේ ලීලැයි අම්මයි මායි පොඩ්ඩක් විරසක වෙලා හිටි කාලයක්. බැඳලා අවුරුදු දෙකක් විතර. ලීලා ලැබෙන්න කළියෙන්.”

ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් නෙත් අයා ඔහු දිහා බලා සිටිති.

“විවාහ ජීවිතයක් පටන් ගත්තම වැටහේවි. ඒ පොතේ වගේ හැම දෙයක්ම අපි කියවපු අනිත් පොත්වල ලියලා තිබුනෙ නැහැනෙ,” මෙවර ඔහුගේ මුහුණ ද රතු වූ සේයාවක් දකින්නට හැකිවිණ.

මාර්තු 1, 2014

කිබිසිනි -හවුල් වෙලා කරන වැඩක් හරියාවි

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 7:54 පෙ.ව.

ලීලාත්, තාත්තාත්, මිස් සුරම්‍යාත් එකිනෙකා දිහා බැලූහ.

“අපි ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ මේ කතාවේ හොඳ හරියකට නෙමෙයි,” ලීලා පහත් ස්වරයෙන් කීවේ තාත්තා නිශ්ශබ්දව ඉන්නැයි කියූ බව නොසලකා හරිමින්.

“වැඩි කාලයක් නැති වෙයි වගේ අපටත්,” මිස් සුරම්‍යා කිව්වෙත් හෙමින්.

“මිස් ආවේ අපිත් එක්ක ද?” තාත්තා ඇසුවේ ඔවුන් දෙදෙනාටත් වඩා අඩු හඬකින්.

“ඔව්, මම ලීලා පොත් අරන් යන්න එන පුස්තකාලේ වැඩ කරන්නෙ.”

“අපේ ගෙදරින්?”

“ඔව් එහෙන් තමයි අපි තුන්දෙනාම එකටමයි ආවේ.”

“මට මතකයක් නෑ.”

“ඔව්, එහෙදි බැරි නිසයි මෙහෙම අපි එන්න හිතුවෙ.”

“අම්මා?” ඔහු ලීලා දිහා බලාගෙන දුකින් අසයි.

“අම්මා ඔක්කොම දන්නවා.”

අල්ලපු කාමරයේ අය සිගරට් ගැන කතාබහ කරනවා ඔවුනට ඇසිණ. එහෙත් කිසිවෙක් ඔවුන්ගේ කතාබහ ඇසී මේ පැත්තට පැමිණියේ නැත. එයින් දිරිමත් වූ ඔවුන් එකිනෙකා ළඟට ළං වූහ.

“මෙහෙම ආවම කරන්න ඕන දේවල්, නැත්නම් කරන්න ඕනෙ නැති දෙයක් ගැන නිකම් දැනෙන හිතෙන විදිය,” ලීලා අනෙක් දෙදෙනා දිහා මාරුවෙන් මාරුවට බලා අසයි, “එහෙම ගතියක් දැනෙනවා ද?”

ඔවුන් දෙදෙනම එසේයැයි හිස් වනමින් එකඟ වූහ.

“මේ වෙලාවෙ?” ලීලා අසයි.

“මුකුත් කරන්න දෙයක් නැහැ කියලා තමයි හිතෙන්නෙ,” මිස් සුරම්‍යා කියයි. තාත්තා ද එයට එකඟත්වය පාමින් හිස සොලවයි.

“මම ගිය එක වතාවක දී, මට ඇහෙන්න ඕන දෙයක් අහගන්න ඉඩ සැලසුනා කියල තමයි මට හිතුනෙ. කිසිම විදියකින් කාටවත් පේන්නෙ නැතිව ඉඳලා,” ලීලා පැහැදිලි කරයි.

“මගේ ගමන් සේරම මට ආපහු ගියාම ප්‍රයෝජනවත් වෙන ඒවා,” තාත්තා පටන් ගත්තට ඔහුගේ මුහුණ හදිසියේම අඳුරු විණ.

“මහතුන් මාමගේ ලොකු පුතා?” ලීලා විමසුවේ මෙතැනින් යන්නට හදිසියේම සිද්ධ වුවොත් යැයි බියෙන්.

“එයා අතුරුදහන් වෙන්න ඇත්තෙ මෙහෙම ඇවිත් කියල මාත් හිතුව. ඉතින් මම මෙහෙම එන එන හැම වතාවක දී ම එයාව හොයන්න පටන් ගත්තා.”

ඔහු හදිසියේ යමක් මතක් වූ ලෙසකින් ලීලා දිහා බැලීය.

“වැස්සකට පස්සෙ අළුත් රත්‍රං බඩුවක් හම්බ වුනාද?”

“ඔව්, එදා තාත්තත් එක්ක ඇවිදින කොට හොයාගත්ත එකෙන් මාත් ගියා. ඊට පස්සෙ ඒකෙන් තාත්තත් ගියා. ආපහු මං ගියාම තමයි එනකොට තාත්තා අසනීප වුනේ.”

“අපි දෙන්නම එකපාර ගිහින්?”

“නෑ. මම හිතන්නෙ කළින් තාත්තා ගියා. ඊට පස්සෙ මං ගිහින් ආවමයි තාත්තා ගියෙ. ඒ කියන්නෙ තාත්තා දෙවැනි වතාවටත් ගිහින් ඇවිත් තිබුණ.”

“ඔව්, දෙපාරයි යන්න පුළුවන්,” තාත්තා ලීලා හා එකඟ වූයේය.

“හරි, මාත් දෙපාරක් ගිය එකක් ආයේ දැම්මම කොහෙවත් ගියෙ නැහැ තමයි,” ලීලා කිව්වේ තමන් එළඹුණ නිගමනය නිවැරදි යැයි දැනගත් සතුටෙන්.

“අළුතෙන් හම්බ වෙච්ච එකෙන් එහෙනම් අපි අර උමගක් හාරන ගෙදරකට ගියෙ.”

“ඔව්, කොහොම ද ඒ ගමන අපිට ප්‍රයෝජනවත් වෙන්නෙ?”

“ඒක නැගෙනහිර ජර්මනියෙ. බටහිර ජර්මනියට පළායන්න තාප්පෙ හදන්න කළින් කපන උමඟක්,” මඳක් නැවතී “මම ඒ කාලෙ පොත් කියවලා තියෙනවා,” යැයි මිස් සුරම්‍යා දිහා බලා ඔහු පවසා ඔහු නිහඬ වූයේය.

“ඒ ගමන ප්‍රයෝජනවත් වෙන විදිය,” ලීලා නැවත මතක් කරයි.

“හවුල් වෙලා කරන වැඩක් හරියාවි කියලා වෙන්නැති,” ඔහු ඔවුන් දෙදෙන වෙත නෙත් යොමු කරමින් කීවේය.

“අන්කල් අසනීප වුනේ ගමනක දී ද?”

“මම එහෙම යන්න පුළුවන්කම තිබ්බට වැඩිය ගියේ නෑ. ඒත් මහතුන්ගෙ කොලුවා අතුරුදහන් වුනාට පස්සෙ ඒ ඉඩම මේ වගේ යන්න පුළුවන් තැනක් කියල හිතුන.”

“අපිට අම්මා කිව්වා ඒ අයියා නිතරම ඉඩම පැත්තෙ ගියා කියල.”

“ඒ නිසා තමයි මාත් හිතුවේ මෙහෙම හැකියවක් ඇතැයි කියල අපේ පවුලෙ තව කෙනෙකුටත්.”

“අන්කල් අසනීප වුනේ?”

“පෙට්ටියෙ තියෙන ඔක්කොම ඉවර වෙනකම් එහෙ මෙහෙ යන්න පටන් ගත්තා කොළුවා හම්බ වෙයි හිතාගෙන.”

“මහන්සි වැඩි වෙලා ආවට පස්සෙ නින්ද යනවා, අර බෙහෙත් අනෝදා බොන්න පටන් ගත්තෙ ඒ නිසා ද?”

“ඒකිත් දන්නවා එහෙනම්?”

“ඔව්, ඔව්, එයා නැත්නම් අපි අද හරි අමාරුවක…” කියන්න ගිය ඉතිරිය ගිලගත් ලීලා දිග හුස්මක් ගෙන, “සමහර විට අළුතින් ලැබිච්ච එකෙන් ඉක්මණින් දෙපාරක් ගිය නිසා වෙන්නැති එහෙනම්,” යැයි හුස්ම පිටකරමින් වාක්‍යය අවසන් කළාය.

පෙබරවාරි 23, 2014

කිබිසිනි -මෙහෙම වෙන්න ඉඩ දීලා ඔබ බලාගෙන ඉන්නවා ද?

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 8:37 පෙ.ව.

ඔවුන් තිදෙන ඉන්නේ සිරකාමරයක යැයි හඳුනාගන්නට අපහසු නොවිණ.

තමන් තවත් අපූරු ගමනක පැමිණ ඇතැයි වටහා ගත් තාත්තාගේ මුහුණේ සිනාවක් පැතිර ගියත් ලීලා සමඟ සිටින මිස් සුරම්‍යා දැක තාත්තාගේ දෑස් විසල් විය. ඔහු යමක් කියන්නට යද්දී අහල කාමරයක දොරක් හැරී වැසෙන හඬ ඔවුනට ඇසිණ.

“මම ඔබට එව්ව රහසිගත වාර්තා ඔබ කියෙව්ව ද?” පිරිමි කටහඬක් කෙඳිරිගාන ස්වරයකින් අසයි.

අහල කාමරයේ කතාබහට සවන් දෙනවාට වඩා ලීලාට තාත්තා වෙතින් දැනගන්නට ඇති කරුණු කාරණා බොහොමය හනිකට අහන්නට අවශ්‍යයය. එහෙත් ඇයගේ වෙනස් වූ ඉරියව්වෙන් ඇයගේ නොඉවසුම් ගතිය හඳුනාගත් තාත්තා නිහඬව ඉන්න යැයි තොල් වලට ඇඟිල්ලක් තබා සංඥා කළේය.

“මම කියෙව්වා,” සංසුන් හඬකින් දුන් ප්‍රතිචාරයක් ඔවුනට ඇසිණ.

“වැඩි කාලයක් ඉතිරිවෙලා නැහැ,” කෙඳිරිගාන අය කියයි.

“නැහැ.”

“මෙහෙම සිද්ධ වෙන්න ඉඩ දීලා ඔබ බලාගෙන ඉන්නවා ද?”

ඔබ?”

“කොහොම ද දන්නෙ නිශ්චිතවම ඔබ හරියටම හරි කියලා?” තවත් කටහඬක් සද්දය වැඩි නොකරමින් එහෙත් හැඬිල්ලකින් මෙන් ඇසුවේය. “මේ වගේ ඛේදනීය වාතාවරණයක දී, මුළු ලෝකයම විනාශ වෙලා යන්න අවදානමක් තියෙද්දී, ඔයා කොහොම ද ඔයාගේ අදහස් වලම එල්ලිලා ඉන්නෙ?”

“අනුගමනය කරන්න ඕනැයි කියල මම විශ්වස කළ යුත්තෙ එහෙම නම් කාගේ අදහස් ද?”

“ඔයා කොහොම ද දන්නෙ ඔයා නිවැරදි යැයි කියල? කොහොම ද ඔයා දන්නෙ? කාටවත් බැහැ තමන්ගෙ දැනුම ගැන සහතිකයක් තියා ගන්න! කාටවත්ම බැහැ! ඔයා වෙනකාටවත් වඩා වැඩියෙන් හොඳ නැහැ.”

“ඉතින් එහෙම නම් ඔබට මාව අවශ්‍ය කුමකට ද?”

“ඔයා කොහොම ද අනුන්ගේ ජීවිත එක්ක සූදු කෙළින්නෙ? ජනතාවට ඔබේ දැනුම ඕනෑ වෙද්දී අපිට කියා නොදී ඉන්න තරම් ඔයා ආත්මාර්ථකාමී වෙන්නෙ කොහොම ද?”

“එයාලට මගේ අදහස් අවශ්‍ය යැයි කියා ද ඉතින් ඔබ අදහස් කරන්නෙ?”

“කිසිම කෙනෙක් සම්පූර්ණයෙන් හරි හෝ වැරදි නැහැ! කළු සුදු කියලා දෙයක් නැහැ! සත්‍යය ගැන ඔයාට මොනොපොලියක් නැහැ!” කටහඬ අයිති තැනැත්තාගේ ස්වරය හැඬුම්බර බැවින් තවත් වැඩි වෙයි.

“ඔයාට යාන්තමෙන් හරි වගකීමක් ගැන අංශ්‍ර මාත්‍රයක හැඟීමක් තියෙනවා නම්,” ඔහු කියයි, “එහෙනම් මෙවැනි ඛේදනීය අවස්ථාවක දී ඔයා ඔයාගේ තනි විනිශ්චයක් ගැන පමණක් විශ්වාසයක් තියාගන්නෙ නැහැ! ඔයා අපිත් එක්ක එකතුවෙලා ඔයාගෙ අදහස් විතරක් ගැන සලකන්නෙ නැතිව අනිත් අයගේ අදහස් ද සලකලා බලන්න ඕන. අපිත් කියන දේ නිවැරදි වෙන්න පුළුවන් යැයි පිළිගන්න ඕන! ඔයා අපේ සැලසුමට උදව් කරාවි! ඔයා …”

නිහැඬියවක් පැතිරිණ. කවුදෝ පුටුවක් තල්ලු කරමින් නැඟිටින හඬ ගලා ආවේය. කාමරයේ එහාට මෙහාට අඩි තබන සද්දය ඔවුනට ඇසිණ.

“.. ඔයාගෙ හෘදය සාක්ෂිය!” හැඬුම්බර කටහඬ යාප්පු වෙයි. “මම මෙහෙ ආවේ ඔයාගේ හෘදය සාක්ෂියට අභියාචනා කරන්න! දහසක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත එක්ක ඔයා කොහොම ද ඔයාගේ මනස ඊට වඩා අගයකින් යුතු යැයි කියන්නෙ? මිනිස් ජීවිත අහිමි වෙමින් පවතිනවා – දෙයියන්ගේ නාමයෙන්,” කතා කරන්නා උරණ විය, “එහාට මෙහාට ඇවිදින එක නවත්තන්න!” යැයි ඔහු ගුගුලේය.

අඩි තබන සද්දය නැවතිණ. “ඒක ඕඩර් එකක් ද?”

“නෑ, නෑ!” අනෙක් තැනැත්තා යාප්පු වෙයි. “ඒක ඕඩර් එකක් නෙමෙයි. අපිට අවශ්‍ය නැහැ ඔයාට ඕඩර් දෙන්න .. ජිම්, පොඩ්ඩක් බලාගෙන.”

“ලෝකය හැකිළෙමින් පවතිනවා,” හැඬුම්බර කටහඬ නුරුස්සුම් බවකට හැරී ඇත. “මිනිස් ජීවිත අහිමි වෙමින් පවතිනවා -ඉතින් ඔයාටයි පුළුවන් ඒක නවත්තන්න! කවුද හරි කවුද වැරදි කියලා හොයන එකෙන් ඵලක් තියෙනවා ද? අපි වැරදි යැයි කියලා හිතුවත් ඔයා අපි එක්ක එකතු වෙන්න ඕන, ඔයාගෙ මනස කැප කරන්න ඕනෑ එයාලගේ ජීවිත බේරාගැනීම වෙනුවෙන්!”

“මොකක් පාවිච්චි කරලා ද මම එයාලව බේරගන්නෙ?”

“ඔයා කවුරු කියලා ද ඔයා හිතන්නෙ?” යැයි හැඬිල්ලකින් යුතුව යාදින්නා මුරගෑවේය.

“ඔයා දන්නවා මම කවුද කියල.”

“ඔයා ස්වාර්ථවාදියෙක්!”

“ඔව්.”

“ඔයා මොන විදියෙ ස්වාර්ථවාදියෙක් ද කියලා ඔයා දන්නවා ද?”

ඔබ දන්නවා ද?” පිළිතුරු දුන් ස්වරය තියුණු විය.

පෙබරවාරි 16, 2014

කිබිසිනි -පරණ වුනාට මේවයෙ අමුතු ලස්සනක් තියෙනවා

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:35 පෙ.ව.

ලීලාත් මිස් සුරම්‍යාත් අබරණ පෙට්ටිය හැරගෙන ඒ දිහා බලා සිටිති.

තාත්තා බොකු ගැසුණ පුටුවේ හිර වී සිටියි. දිවා ආහාරය ගත් සැනින් වෙනදා නින්දට වැටුනත් අද ඔහු අවදියෙන්. එහෙත් තමන් ඉන්නා ස්ථානය ගැන හෝ එහි සිටින අය ගැන ඔහු කිසිත් අවධානයක් නොදැක්වීය. ඔහුගේ හිස් බැල්ම අරමුණක් නැති ඉලක්කයක් වෙත යොමුව ඇත.

“පරණ වුනාට මේවායෙ අමුතු ලස්සනක් තියෙනවා,” මිස් සුරම්‍යා කිසිවක් අතින් අල්ලන්නේ නැතිව කීවාය.

“මේ දවස්වල අපිට ..” කියන්න ගියේ කුමක්දැයි මතක් වූ ලීලා වාක්‍යය අවසන් නොකළාය.

“මාත් කල්පනා කළා ඒ ගැන. අම්මා රස්සාවකට යන්නෙත් නෑ නේද?” ලීලා නොකියා නැවතුනේ කුමක්දැයි ගැන මිස් සුරම්‍යාගේ අනුමානය නිවැරිදියි.

“නෑ, කවදාවත් රස්සාවක් කරලා නැහැ. අසනීප වෙච්ච තාත්තාව ටික කාලයක් කන්තෝරුව තියාගෙන හිටියා හොඳ වෙලා ආපහු එයි කියල. ඒත් ඊට පස්සෙ අයින් කරලා දැම්ම.”

“මේවා විකුණන්න ද ලීලා හිතුවේ,” මිස් සුරම්‍යා ඇසුවේ කිසිත් අවධානයක් නොදක්වන තාත්තා දිහා හොරැහින් බලමින්.

“නැහැ මේවා නෙමෙයි. මේ කාමරයෙන් එළියට ගෙනියන්න බැහැනෙ අරගෙන එන කිසිම දෙයක්.”

“එහෙනම් අර අළුතෙන් ලැබෙන එකක්.”

“ඔව්.”

“වැස්සකට පස්සෙ.”

“ඔව්.”

“ඒත් කරන්න බැරිකමක් තියෙනවා.”

“ඔව්, මේවා අපිට අල්ලන්න පුළුවන් වුනාට හැමෝටම බැහැ. අපේ ගෙදර වැඩට ඉන්න එක්කෙනාගේ අතට දාන්න හැදුවා. එයාගෙ අතට වැටෙන්න කළින්ම එයාව වාඩිවෙලා හිටිය බංකුවෙන් වැටිලා විසිවෙලා ගියා.”

“ආන්ටිට අල්ලන්නත් බැරිව ඇති.”

“ඔව් මම ඒත් අම්මා අතට දීලා බැලුවේ නැහැ. මේ ඉස්තෝප්පු කාමරයේ දොර අරින්න බැරි නම් ඒ කියන්නෙ මේවා අල්ලන්නත් බැහැයි කියන එක.”

“තව අපි වගේ අය ඉන්නවා නම්?”

“ඔව් මිස් සුරම්‍යා. තව අපි වගේ අය ඉන්නවා නම් එයාලව හොයාගන්නෙ කොහොම ද?” ලීලා විමසයි.

“ඒක තමයි ප්‍රශ්නෙ! හැබැයි ප්‍රශ්න තියන්නෙ විසඳුමක් හොයාගන්න නේද? නැතිව ඒක ප්‍රශ්නයක් කියලා දැනගෙන ඉන්න විතරක් නෙමෙයිනෙ,” මිස් සුරම්‍යාගේ මුවේ සිනාවක් පැතිර යයි.

“අපි දැන්වීමක් දාමු ‘අපූරු ගමන් යා හැකි අය සොයනු ලැබේ,’ කියලා.” ඒ ලීලා.

“ඒ අපූරු ගමන් කොහෙද කියලා හොයන්න පොලීසියෙනුත් ඒවි,” මිස් සුරම්‍යාගේ සිනාව තවත් පුළුල් විය.

ලීලා කට බෙරි කළාය. “කොයි විදියෙ ගමන් යන්න හිතාගෙන මොන විදියේ අය ඒවි ද?”

“දැන්වීමක් දැම්මට පස්සෙ එන උත්තර වලින් තමයි ඒක දැනගන්න ලැබෙන්නෙ.”

“ඒවගෙ දැන්වීම් දාන්න පත්තර කන්තෝරුවක් බාර ගන්න එකකුත් නැහැ.”

“අපොයි නෑ ලීලා. දැන්වීම් නැතිව පත්තර කරගෙන යන්න කොහොම ද? දැන්වීම් කියවද්දී වගේම ඒවට එන ලියුම් වුනත් ඇත්ත ද නැත්ත ද කියලා හොයන එක අපේ වගකීම.”

“තාත්තාත් එහෙම දැන්වීමක් දාන්න හිතුවා ද දන්නෑ. අපි එහෙම නම් තාත්තගෙනුත් අහමු නේද?”

“ඔව් අපි අන්කල්ගෙනුත් අහමු. අපි මේ අනම් මනම් කතා කරන්නෙ ගමන යන එක කල් දාන්න නේද ලීලා?”

“මට තාත්තා එක්ක කතා කරන්නත් ඕන. ඒත් කළින් ගිය තැනේ දී කතා කරන්න ඉඩක් පෑදුනේ නැහැ. යන්නත් ඕන. ඒත් යන්නත් හරි මොකක් ද වගේ.”

“මාත් අන්කල් එක්ක කතා කරන්න ආසයි. ඒත් මේ වගෙ සිද්ධියක් මැද්දෙ නැතිව. ඒත් මෙහෙම වුනේ නැත්නම් අපි මුණගැහෙන්නෙත් නෑනේ. ඉතින් මටත් යන එක හරි මොකක් ද වගේ.”

“ඒත් යන්නම වෙනවා.”

“ඔව් ලීලා අපිට යන්නම වෙනවා.”

“අපිට තව වැඩි කාලයක් මේ විදියට ජීවත්වෙන්න බෑ. ගෙදර වියදම් හොයගන්න වත්තෙ වැවෙන එළවළුවක් පළතුරක් විකුණලා විතරක් මදි. අම්මාට ඉඩම විකුණන්න වෙලා තියන එක ගැනත් තාත්තා එක්ක කතා කරන්න ඕන.”

“ලීලා, අපි යන්න කළින් මේක කියන්නම්. මම මේ යෝජනාව කියන්නමයි හිටියෙ. මම ඉන්නෙ අපේ අම්මත් එක්ක. එයාට වැඩපල මුකුත් කරන්න බැහැ. මට හිටපු එකම සහෝදරයා නැතිවෙච්ච දා ඉඳලා අම්මා ඉන්නෙ වෙනම ලෝකයක. අපේ තාත්තා නැතිවුනේ අපි පුංචි කාලේ. ඉතින් මම මේ කියන්න හදන්නෙ ලීලා මටත් උදව්වක් වෙන විදියක් ගැන.”

ලීලා බලා සිටියා මිසෙක කිසිත් කීවේ නැත.

“මට සතියෙ දවස්වල ලන්ච් හදලා පුස්තකාලයට ගෙනැත් දෙන්න ඔයාලගෙ ගෙදර වැඩ කරන එක්කෙනාට පුළුවන් නම් මම ඒකට ගෙවන්නම්. දවල්ට මම නැති අතරෙ අම්මව බලාගන්න කෙනෙක් ගියාට මට උදේට නැගිටලා අම්මගෙ වැඩත් කරලා වැඩට අරන් යන්න කෑම වේලක් හදන්න ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නැහැ.”

ලීලා බලා සිටියා මිසෙක තවමත් කිසිත් කීවේ නැත.

“මුලින් ඔය තියෙන විදියට කමු. සමහර විට පුස්තකාලේ අනිත් අයත් ඉල්ලන්න පටන් ගනීවි.”

“ඒකත් අපි තාත්තගෙන් අහමු,” යැයි ලීලා කීවේ ඇහෙන නෑහෙන හඬකින්.

පෙබරවාරි 8, 2014

කිබිසිනි -ඇයත් නොදත් තනිකමකින්

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:30 ප.ව.

“අපි හිතේ තියන දේවල් ගැන දොඩවනවා වැඩි නේද?” ඒ ලීලා.

“අපි කිව්වෙ ගෑණු අය ද?” මිස් සුරම්‍යා අසන්නීය.

ලීලා කිසිවක් නොකියා හිසෙන් එසේ යැයි හැඟෙව්වාය.

මිස් සුරම්‍යා ද සිනාවක් පාමින් ඔළුව දෙපැත්තට වනමින් එහෙම නැහැයි කියද්දී ලීලාට සිනා ගියේ ඔවුන් දොඩවන්නේ නැතිව අදහස් හුවමාරු කරගන්නට සමත් වූ නිසයි.

මිස් සුරම්‍යා ඇස් බැමි නටවමින් ඔවුන් අතර වූ නිහඬ හුවමාරුව අගයන බැව් පෙන්වද්දී ලීලා තවත් සිනා වූවාය.

හමු වී මුල් වරට කතාබහ කළේ මෑතක දී වුවත්, පුංචි කාලයේ සිට දන්නා හඳුනන මිතුරියන්ට සහ ඥාතීන්ටත් වඩා ලීලාගේ ජීවිතයට මිස් සුරම්‍යා සමීප වී සිටින්නීය. පාසැලේ මිතුරියන් හා පාසැල් කටයුතු වලින් ද, මව සහ පියා සමඟ ගෙවූ එදිනෙදා ජීවිතයේ දී ද, ඇයට කිසිදිනෙක පාළුවක් දැනුනේ නැත. ඔවුනොවුන්ගේ සහෝදර සහෝදරියන් ගැන අවලාද හා ප්‍රශංසා අනෙකුත් මිතුරියන් කියද්දී ලීලා කිසි දිනෙක තමන්ටත් සහෝදර සහෝදරියන් හිටියා නම් හොඳ යැයි හෝ නැතිකම හොඳ යැයි හෝ ගැන විශේෂයෙන් සිතුවේ නැත.

ලීලාව තවත් සිනා ගන්වන්නට මිස් සුරම්‍යා නැවත නැවතත් ඇහි බැමි නැටවිල්ල කරගෙන ගියාය. වෙනත් අවස්ථාවක දී දැක්කා නම් මලවිකාරයක් යැයි සිතෙන්නට හැකි වුවත් මෙතැන දී එය හරියටම හරියට ගැලපෙන කෝලමකි. කරන්නාටත් දකින්නාටත් දෙදෙනාටම සතුට වඩවන්නකි. නවත්වන්නට උත්සාහ කරමින් එහෙත් නවතාගත නොහැකිව යළි යළිත් හඬ නඟා සිනාසෙද්දී හදිසියේම ලීලාට දැනුනේ තමනට වැඩිමහල් සොයුරියක් ලැබී ඇතැයි කියා සතුටකි.

මෙතෙක් කාලයක් ලීලා සිටියේ ඇයත් නොදත් තනිකමකින් ද? එය මැකී යද්දී පමණක් එයින් තමන් පෙළුනා යැයි ඇයට වැටහී ගියා ද?

“මොකෝ ඒ ගමන බයවෙලා වගේ?”

“මේ විශ්වාස කරගන්න බැරි දේවල් බෙදාගන්න මිස් සුරම්‍යා ඉන්න එක කොච්චර හොඳද කියලා හිතුන.”

“තනියම යමක් දකිද්දී ඇත්ත ද නැත්ත ද කියලා හිතාගන්න බැරිවුනාට ලීලා අපි දෙන්නෙක්ම එකපාර එකම දේ දකිද්දී දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතිව ඒ දැක්ක දේ ඇත්ත කියලා හිතන්නෙ ඇයි?”

“එහෙම හිතන්න හරියටම හේතුවක් නැහැ නේද?”

“ඒකනෙ. හිතෙන එක එක දේවල් එහෙම හිතෙන්නෙ මොන හේතු නිසා ද කියලා හොයන්න ගියොත් අපිට වෙන වැඩක් නැති වෙයි.”

“වැඩියෙන් හිතන්න යන්න නරකයි?”

“ඔව්, වැඩියෙන් දොඩන්න යන එක නරක වගේමයි!”

“ඒත් හිතට එන දේවල් සම්පූර්ණයෙන්ම නොසලකා හරින්නත් බෑ.”

“ඔව් ලීලා. අපි ඉස්කෝලේ ගිහින් පුහුණු වෙනවා මේ විදියට ප්‍රශ්න විසඳන්න ඕනෑ කියල. අරහෙම උත්තර දුන්නම හරි කියල. එහෙම වෙන අනුන් තීරණය කරලා තියෙන විදියට කාලයක් තිස්සෙ පුහුණු වෙද්දී තමන් විසින් කරන්න ඕනෑ විදිහ, නැත්නම් තමන්ගෙ සිත කියන එක, ඒක ගැන අවධානයක් යොමුකරන එක හිමිහිට නැතිවෙලා යනවා.”

“අපි ඉගෙන ගන්න පොත්වල තියන උත්තර ඒවයෙ අහන ප්‍රශ්න වලට හරියන ඒවා විතරයි කියලා මටත් හිතිච්ච වාර ඕනෑ තරම්.”

“ජීවිතයේ දී මුහුණ දෙන ප්‍රශ්න වලට උත්තර ඉස්කෝලේ ගිහින් ඉගෙන ගන්න බැහැ ලීලා. විභාග පාස් වුනාට ඵලක් නැහැ ජීවිතේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයාගන්න හැටි කියලා දෙන සිතට සවන් දෙන්න පුහුණුවක් නැත්නම්.”

“මේක පටන් ගත්තට පස්සෙ,” ලීලා ඉස්තෝප්පු කාමරය නිකටෙන් දක්වා කියන්නීය, “එහෙම ගිය තැන් වල දී මට ඒ ඒ තැනේ දී කරන්න ඕනෑ මොකක් ද කියලා ඉබේම දැනුන. එහෙම දැනෙන එක කළාම හරි ගියා කියල තමයි මට හිතුනෙ. ඒත් තාත්තා .. තාත්තාව ආපහු හිටිය විදියටම ගේන්නෙ කොහොම ද කියන එක ගැන කොච්චර කල්පනා කළත් .. හිතට කිසිම අදහසක් එන්නෙ නැහැ.”

“සමහර විට අපි නෙමෙයි වෙන්නැති ඒක කරන්න ඕනෑ.”

“තාත්තාව එක්කන් අපිට යන්න වෙයි නේද?”

“ඔව්, අන්කල් අපිට කියයි කරන්න පුළුවන් මොනව ද බැරි මොනව ද කියල.”

“වෙන විදියක් ඇත්තෙම නැහැ නේද?” අම්මා ඇසුවේ අඩි පතුල් බිම අතුල්ලමින් පා තබන තාත්තාව වත්තන් කරගෙන ඉස්තෝප්පුවට ඇතුල් වෙමින්.

“වෙන විදියක් නෑ ආන්ටි,” මිස් සුරම්‍යා නැඟිට තාත්තාව හාන්සි පුටුවේ වාඩි කරන්නට අම්මාට උදව් කළාය.

“දවල් කෑම ලෑස්තියි මයෙ හිතේ.”

“ඔව් ආන්ටි. කෑම කාල ඉවර වුනාට පස්සෙ.”

අම්මා වෙතින් දිග සුසුමක් පිටවිය.

සුසුම් හෙළනා අය තමන් සුසුම් හෙළන බව නොදනිති. එය දන්නේ අහළ පහළ ඉන්නා අය පමණකි. එහෙත් සුසුම් හෙළීමෙන් යම් මානසික සුවයක් ලැබෙනවා වෙන්නට පුළුවන් යැයි අම්මා දිහා බලාගෙන ලීලා කල්පනා කළාය.

ජනවාරි 18, 2014

කිබිසිනි -ගොඩක් පවුල් මෙහෙම තමයි

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 6:12 පෙ.ව.

“වැස්සට පස්සෙ අහුලගන්න දෙයක් ඒ ඉඩමෙ නැතුවා වෙන්නැති.”

එහෙම කියූ මෙහෙකාරියට පහදන්නට “ඉස්තෝප්පු කාමරෙන් යන්න එහෙම එකක් ඕනෑ වුනාට …” යැයි මිස් සුරම්‍යා පටන් ගත් වාක්‍යය ඇය අවසන් නොකර යළිත් යටිතොල සපන්නට පටන් ගත්තාය.

“අර සී.එස්. ලුවිස් ලියපු නාර්නියාවේ වංශකතා වලින් එකක අල්මාරියක දොරක් ඇරගෙන නේද හතරදෙනාම පිටවෙන්නෙ?”

“අන්න හරි, මම මේ උදාහරණයක් කල්පනා කළේ.”

“ඉඩමෙන් මහතුන්ගෙ පුතා වෙන අහක ගියා නම් ඒක හොයාගන්නෙ කොහොම ද?”

“එයා එහෙම ගියා ද කියල හරියට දැනගන්න විදියක් නැහැ අම්මා. ඒ ඉඩමෙන් යන්න පුළුවන් විදිය හොයාගන්න දන්න කෙනෙක් ඉන්නවා තමයි ඉඩම එහෙම යන්න පුළුවන් තැනක් ද කියලා හරියටම කියන්න පුළුවන්.”

“තාත්තා දන්නෙ නැහැ,” යැයි මුමුණමින් අම්මා සුසුමක් හෙළුවාය.

“ඔව්, තාත්තා දන්නෙත් නැහැ,” ලීලා කීවාය.

“ඒත් යන්න පුළුවන් විදියක් නැත්තෙම නැහැයි කියන්නත් බැහැ, එයා එහෙම ගිහින් නැහැයි කියන්නත් බැහැ,” ඒ මිස් සුරම්‍යා.

බලාගත් අත බලාගෙන ඔවුන් නිහඬව තම තම සිතුවිලි තුල හිර වී සිටියහ. මධ්‍යහ්නය පසු වී ඇත. එහෙත් දිවා ආහාරයක් නොගත් බව කිසිවෙකුට මතක් නොවීය.

“මං මේ කල්පනා කළේ මහතුන් මල්ලිට මේක කියන්න ඕනෑ නේද කියල,” නිහඬතාවය බිඳිමින් අම්මා කියා සිටියාය.

“ඉඩම කොටස් කඩලා විකුණන්න එපා කියල ඔප්පුව ලියලා තිබ්බෙ කවුද අම්මා?”

“තාත්තගෙ මී මුත්තා. කිරි අත්තත් ඒක එහෙමම තිබ්බා,” නින්දේ ගොරවන හඬ මඳක් වැඩියෙන් කරගෙන යන තාත්තා දිහා බලා අම්මා පැවසුවාය.

“එයා දැනගෙන ඉන්නැති,” ලීලා කීවාය.

“එහෙම වෙන්නැති,” මිස් සුරම්‍යා එකඟ වූවාය.

“ඒ කියන්නෙ නෝනා එහෙනම් මහත්තයාගේ මී මුත්තට මේ කාමරෙන් යන්නත් පුළුවන්කම හරි, අර ඉඩමෙන් යන්නත් පුළුවන්කම හරි තියෙන්නැති. නැත්නම් එහෙම යන්න පුළුවන් බව දැනගෙන හිටියා වෙන්නැති නේද?”

“එහෙම වෙන්නැති,” ඒ ලීලා.

“වෙන්න පුළුවනි,” ඒ මිස් සුරම්‍යා.

“අනේ ඕවා මං දන්නෑ. මට කවුරුත් ඕවා ගැන කිව්වෙත් නැහැ,” ඒ අම්මා.

තමන්ගේ ගොරවන හඬින්ම නින්ද කැඩුණු තාත්තා දෑස් අයා වටපිට බැලුවේය. හඳුනාගත නොහැකිව ඔහු ඔවුන් දිහා බලා සිටියේ විමතියකිනි.

“දවාලට කෑම ඉව්වෙත් නෑ නෝනා,” මෙහෙකාරිය නැඟිට්ටාය.

“තියන මොනා හරි රත්කරලා කමු,” වෙනදා වතුර උණුකරන තැන පටන් උණු වතුර වත්කරන ආකාරය දක්වා පියවරෙන් පියවර උපදෙස් දෙන අම්මා දැන් මෙහෙකාරියට රිසි සේ ඉවුම් පිහුම් කරන්නට ඉඩකඩ දී ඇත.

තාත්තා හිඳගෙන සිටි පුටුවෙන් නැඟිටින උත්සාහයක් ගත්තේය. පුටුවේ අත් ඇඳි තදින් අල්ලා ගනිමින් හා අත්හරිමින් ද, අඩිපතුල් එතැන මෙතැන තබමින් ද ඔහු හැසිරුනේ යමක් කළ යුතු වුවත් එය කළ යුත්තේ කුමක්දැයි නොදන්නා ආකාරයෙනි.

“දොට්ට යන්න ඕනෑ වෙලා ද දන්නෑ,” අම්මා පුටුවෙන් නැඟිට ඔහුගේ ආධාරයට ගියාය.

“ගොඩක් පවුල් මෙහෙම තමයි,” මිස් සුරම්‍යා කීවේ අම්මාත් මෙහෙකාරියත් ඉස්තෝප්පුවෙන් නික්ම ගියාට පසුව.

කිසිත් නොකියා විමසිල්ලෙන් තමා දිහා බලා සිටින ලීලාට පහදන්නට “ගෙදර ගෑණිට, දරුමල්ලන්ට දැනගන්න අවශ්‍යම දේවල් නොකියා ඉන්න අය හරියට …” යැයි පටන් ගත් මිස් සුරම්‍යා පටන් ගත් වාක්‍යය ඇය අවසන් නොකර යළිත් යටිතොල සපන්නට පටන් ගත්තාය.

“එයාලට කිව්වොත් එයාල බයවෙයි හරි, දුක්වෙයි හරි, කළබලවෙයි හරි කියල ද නැත්නම් එයාලට තේරුම් ගන්න බැරිවෙයි කියල ද?”

මිස් සුරම්‍යාගේ මුවේ සිනාවක් පැතිරිණ. “නැහැ, මම හිතන්නෙ පිරිමි අය දන්නෙ නැහැ යමක් වැටහෙන විදියට පැහැදිලි කරන්නෙ කොහොම ද කියල. මොකද එයාලගෙ හිතෙත් ඒක හරියට ගොඩනැඟිච්ච සංකල්පයක් නෙමෙයි. අවුල සංකීර්ණ වෙන්න වෙන්න එයාලා තව තවත් නිහඬ වෙනවා. අවුලක්, ප්‍රශ්නයක් ගැනම හිතන්න ගිහින් බරපතලකම විහින් තවත් වැඩිකරගන්නවා. ඊට පස්සෙ ඒ ගැන කාටවත් කියන්න තවත් පසුබට වෙනවා.”

ජනවාරි 11, 2014

කිබිසිනි -වැඩියෙන් වෙන්නෙ හැමදාම වෙන දේවල්ම තමයි

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 8:17 පෙ.ව.

“එහෙම තව තැන් තියෙනවා වෙන්නත් ඇති නේද?” අම්මා විමසන්නීය.

“මෙතනින් කතන්දරයකට ගිහින් ඒ ඇතුලෙන් තව කතන්දරයකට යන්න තැන් ද?” මිස් සුරම්‍යා අසන්නීය.

“නෝනා අහන්නෙ මේ ඉස්තෝප්පු කාමරේ වගේ තැන් වෙන ගම් පළාත් වලත් තියෙනවා ඇති කියල ද?” මෙහෙකාරිය අම්මා වෙතින් විමසයි.

අම්මා මෙහෙකාරිය හිසෙන් දක්වමින් ඔළුව වනමින් තමන් අහන්නේ ඒ බව යැයි පෑවාය.

“නැති වෙන්න හේතුවක් නැහැනෙ,” කියමින් යටිතොල විකන්නට ගත් මිස් සුරම්‍යා මඳක් කල්පනා කර “මෙහෙම තැනක් තියෙනවා කියලත් විශ්වාස කරන්න බැරි අපි කොහොම ද කියන්නෙ එහෙම තව තැන් නැහැයි කියල,” යැයි ඊට එක් කළාය.

ලීලා අම්මා දිහා බලා සිටියේ විමතියෙන්. මහතුන් මාමා විකුණා දමන්නට හදන ඉඩම ඇයට සිහිවිණ. එහි පස් පාගන්නට පවා මහතුන් මාමා අකමැති බවක් කියූ හැටිත්, ඒ ඉඩමේ සිද්ධ වූ කුමන හෝ අබැද්දිය ගැන අම්මාගෙන් අහගන්නට යැයි කියමින් එදා මහතුන් මාමා පිටවී ගිය සැටිත් ලීලාට මතක් විණ.

“අර ඉඩමේ මොකද වුනේ?” ලීලා ඇසුවාය.

“මහතුන් මාමාගෙ ලොකු පුතා නිතර ගියා ඒ ඉඩමේ ඇවිදින්න. හැමෝම විහිළු කළේ කෙල්ලෙක් එක්ක යාළුවෙලා වෙන්නැති කියල. ඒත් හිටිහැටියෙ දවසක් එයා අතුරුදහන් වුනා.”

“තාත්තා මොකද කිව්වෙ?”

අම්මා නළල රැළි කරගෙන කල්පනා කරන්නට උත්සාහ ගත්තාය.

“තාත්තා ඒ ඉඩම බලන්න ගියා ද?”

“ඔව්, අපි හැමෝමත් ගිහින් හෙව්වා හැම අස්සක මුල්ලකම. පොලීසියෙන් කීප සැරයක් ගියා විපරම් කරන්න. කවුරුවත්ම හිටිය බවක් හොයාගත්තෙ නැහැ.”

“මහත්තයා ඒ දවස්වල හරියට කෑමක් බීමක් ගත්තෙත් නෑ, නෝනට මතකද, අපි කොච්චර දේවල් හදලා දුන්නත් කටක් දෙකකට වඩා කෑවෙත් නැහැ,” මෙහෙකාරිය මතක් කළාය.

“අපි හැමෝම හිටියෙ දුකෙන්,” අම්මා කිව්වේ තාත්තා තුලින් අනෙක් අය තුල නොතිබූ විශේෂ දුකක් දකින්නට හැකි වූවා යන්න පිළිගන්නට අකමැත්තෙනි.

“මහත්තයා ඒ දවස්වල මේ කාමරෙන් ඔය කියන ගමන් ගියෙ නෑ මයෙ හිතේ,” මෙහෙකාරිය කියන්නීය.

“ඇයි එහෙම කියන්නෙ?” ලීලා ඇසුවාය.

“ඉස්තෝප්පුවේ වාඩිවෙලා පොත් කියෙව්වා මිසක් වැඩිය නිදාගත්තෙ නැහැ. අර බෙහෙත් කොළ තම්බලා දෙන්න කියලා ඉල්ලුවෙත් නැහැ කාලයක් යනකම්ම.”

අම්මා ඒ කියමන සමඟ එකඟ වෙයි. “ඔව් ඔව්, ඇත්ත ඇත්ත. ඒ දවස්වල ගෙදර ඉන්න හැම තිස්සෙම පොත් කියෝන එක තමයි කළේ මෙයා,” නින්දෙන් ගෙරවීම නවතා ඇතත් තද නින්දක තවමත් පසුවෙන තාත්තා දිහා ආදරයෙන් බලමින් අම්මා කියයි.

“කවුරුවත් හොයාගෙන ආවේ නැද්ද?” මිස් සුරම්‍යා විමසුවාය.

“තාත්තව?”

“නෑ නෑ, අර නැතිවෙච්ච පුතාව. යාළුවෝ නෙමෙයි. ගෙදර අය කළින් නොදන්න … කෙල්ලක් හිටියා නම් එයාගෙ පවුලෙ අය වගේ?”

“නැහැ, දන්න කියන යාළුවො නෑදෑයෝ මිසක් එහෙම පිට කෙනෙක් ආපු විත්තියක් කවුරුත් කිව්වෙ නැහැ. මහතුන් මල්ලිත් හෙව්වා දන්න කියන හැම තැනකින්ම. මම කියන්නේ කිසිම කෙල්ලෙක් එක්ක යාළු වෙලා හිටියැයි කියලා හොයාගන්න බැරිවුනා.”

“තාත්තා ඊට පස්සෙ ඒ ඉඩමේ ඇවිදින්න ගියා ද?”

“සිද්ධිය වෙච්ච දවස්වල අපි නිතර ගියා. තාත්තා මහතුන් එක්ක ගිහින් රැයක් නැවතිලා හිටියදත් කොහෙද. තාත්තා තනියෙම ගිහින් ඇවිද්දැයි කියල කීප සැරයක් මාත් එක්ක කිව්වා තමයි. ඒත් ඒකෙ ලොකු වැදගත්කමක් අපි කවුරුවත් දැක්කෙ නැහැ.”

“එහෙම ගිහින් ආවම ගෙදර ඇවිත් වැඩියෙන් නිදාගත්තෙත් නැත්නම් සමහර විට ඒ ඉඩමෙන් අන්කල්ට මෙහෙම ගමන් යන්න බැහැයි කියලා තීරණය කරන්න ඇති,” මිස් සුරම්‍යා කියද්දී එකඟ වෙනවා හැරෙන්නට ඊට විරුද්ධ වන්නට අනෙක් ගැහැණුන්ට සාධක කිසිත් නොතිබිණ.

“ඒත් මේ කාමරෙන් ගිහින් ඒ යන තැනක ඉඳලා අර ඉඩමෙන් යන තැන් ගැනත් හොයන්න පුළුවන් කියල අපි වගේම මහත්තයත් හිතන්න ඇති නේද?”

මිස් සුරම්‍යත් ලීලාත් නැහැ නැහැ තාත්තා එහෙම හිතන්න විදියක් නැහැ, මොකද එය එසේ සිද්ධ වෙන්නක් නොවන නිසා යැයි කියමින් හිස් වැනූ නමුත් අම්මා සහ මෙහෙකාරිය වටහා නොගත් දෑස් වලින් ඔවුන් දිහා බලා සිටියහ.

“සිද්ධ වෙන්න පුළුවන් දේවල් ලෝකෙ කොච්චරක් තිබ්බත්, ඇත්තටම වෙන්නෙ කීයෙන් කීයක් ද?” මිස් සුරම්‍යා ඔවුන් දෙදෙනට පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහ ගත්තාය.

“ඒ කිව්වෙ?” මෙහෙකාරියත් අම්මාත් දෙදෙනාම එකවර ඇසූහ.

“පොත් කොච්චරක් තියෙනවා ද අපූරු අද්භූත දේවල් ගැන ලියල,” ලීලා මිස් සුරම්‍යාගේ සහයට ආවාය.

“කතන්දර වලින් උලුප්පලා, ත්‍රාසජනක විදියට, නැත්නම් බයෙන් වෙවුලලා යන්න, එහෙමත් නැත්නම් කියවද්දී ඇඬෙන්න තරම් ආවේගශීලීව ලියලා තිබුණත්, ඇත්ත ජීවිතේ වැඩියෙන් වෙන්නෙ හැමදාම වෙන දේවල්,” මිස් සුරම්‍යා කියයි.

“ඔව්, හිතාගන්න බැරි තරම් අරුම පුදුම දේවල් නෙමෙයි,” ලීලා කියයි.

“ඉතින් බේබි ඒ කියන්නෙ එහෙම යන්න පුළුවන් තැන් තව තිබුණත් මේ කාමරෙන් ඒ තැන්වලට යන එක මේ කාමරේට යන එකටත් වඩා අමාරුයි කියල ද?”

මිස් සුරම්‍යා සහ ලීලා සමඟ එයයි නිවැරදි උත්තරය කියන්නට මෙවර අම්මා ද එකතු වූවාය.

දෙසැම්බර් 28, 2013

කිබිසිනි -කතන්දරයක් ඇතුලෙ කතන්දරයක්

Filed under: Uncategorized — arunishapiro @ 9:54 ප.ව.

“කතන්දරයක් ඇතුලෙ කතන්දරයක්?”

“එහෙම එව්වා තියෙනවා ද බේබි?”

“අරාබි නිසොල්ලාසය එහෙම එකක් නේද?”

“ඔව් ඇන්ටි, ඇයි මහාභාරතය, රාමායනය. ඒවයෙත් කතන්දර ඇතුලෙ තව කතා කියැවෙනවානේ.”

“ඉස්තෝප්පු කාමරෙන් ඔය තැන් තැන් වලට යන්න පුළුවන් කිව්වට … මම මේ කියන්නෙ එහෙම යන්න පුළුවන් වුනාට … ඒත් මම හිතන්නෙ නෑ මෙයාට මෙහෙම ඉඳගෙන කන බොන හුස්ම ගන්න ගමන් වෙන තැනකත් ගිහින් ඉන්න පුළුවනැයි කියල,” අම්මා නින්දේ ගොරවන තාත්තා දෙස බලාගෙන කීවාය.

කතාබහෙන් තොරව ඔවුන් තාත්තා හෙමිහිට ගොරවන සද්දයට කන් දුන්හ. නිශ්චල නිවස තුලින් වෙනත් කිසිම සද්දයක් ඇසුනේ නැත. පාරේ ගිය වාහනයක් හෝන් සද්දයක් නිකුත් කර ඉගිලී ගියේය. එයින් කුපිත වූ අයෙක් හෝන් ගසා ඉගිලී ගිය වාහනයට මහ හඬින් බැන වදිනවා ඔවුන්ගේ කණ වැදිණ.

“වෙන කතාවක නැවතිලා ඉන්නවා වෙන්න බැහැයි කියලා තමයි මටත් හිතෙන්නෙ,” මිස් සුරම්‍යා ඔවුන් අතර පැතිර ගිය නිහඬ බව බිඳිමින් අම්මා සමඟ එකඟ වූවාය.

“මේක මෙයාලගේ මහගෙදර. පුංචි කාලේ ඉඳන් ඔහොම ගමන් යන්න එන්න පටන් ගන්න ඇති,” මෙවර අම්මා ලීලා දෙසට නිකට පෑවේ දුවත් තාත්තා වගේ වෙන්නැති යැයි වදනින් තොරව කියමිනි.

“තියෙන ඒවායෙන් යන්න පුළුවන්කම ඉවර වෙනකම් තාත්තා ගමන් ගිහින් ඇති,” ලීලා කීවාය, “ඒකයි වැස්සකට පස්සෙ අලුත් මොකක් හරි ලැබෙනකම් බලාගෙන ඉඳලා තියෙන්නෙ.”

“ඔව් අපේ මහත්තයා ලොකු වැස්සක් වහිනවාට හරි කැමතියි,” මෙහෙකාරිය එකතු කළාය.

“තාත්තව එක්කන් යන්න පුළුවන් ආයේ වැස්සකට පස්සෙ මොකක් හරි හොයාගත්තම.”

“ඔව් ලීලා හරි කියල තමයි මටත් හිතෙන්නෙ,” ඒ මිස් සුරම්‍යා. “අපි ඒ තියෙන ඒවා දාගෙන එහෙ මෙහෙ ගිහින් ආවා කියල අපිට දැනගන්න ලැබෙන්නෙ නැහැ අන්කල්ට මොකක් වෙලා ද තියෙන්නෙ කියල. අන්කල් එක්කගෙනම ගිහින් අහගන්න ඕනෑ මොකද වුනේ කියල.”

“දෙපාරයි ද බේබි වැඩ කරන්නෙ?”

“එහෙම නැද්ද කියල බලන්න අපි ඒවා දාලම බලන්න ඕනි.”

“පොත් වල තියෙන කතන්දර වලට යනවා කියන්නෙ සීමාවන් නැති ගමන් යන එකයි. මොකද කතන්දර ගොතන අයටත් සීමාවන් නැහැනෙ.” මිස් සුරම්‍යා මෙහෙකාරියට පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහයක් ගත්තාය.

“ඒ කියන්නෙ?”

“කතන්දරයක චරිතයක් කියන්නෙ ලියන එක්කෙනාගේ හිතේ මැවෙන අදහස් වලින් හැදෙන එකක්. වැටක් දැක්කම එතැන නැවතිලා ගේට්ටුව තියෙන්නෙ කොහෙද කියලා හොයන අයෙක් ගැන ලියන එක රසවත් නැහැ. වැට උඩින් හරි නැත්නම් වැට යටින් හරි පැනලා යන්න බැරි නම් කතන්දර ලියන අය කතාව රසවත් කරන්න ලියන්නෙ ඒ චරිතය වැට ගලවන විදියක් දන්න විදියට.”

“ආ .. එහෙනම් වැට හුළඟකට ගහගෙන අහසේ පාවෙලා ගියා කියලා වුනත් ලියන්න පුළුවන් නේද මිස්?” යැයි මෙහෙකාරිය අහද්දී ඇය තවමත් කුඩ හොරා ගැන හිතනවා යැයි ලීලාට සිතිණ.

“ඔව්, කතන්දර පොත් ලියන අය අනිත් හැමෝම යන අඩිපාරේ යන අය නෙමෙයි. තමන්ට යන්න අලුත් පාරවල් හදාගන්න අයයි. ඒ නිසා තමයි අපිට එක එක ජාතියේ කතන්දර කියවන්න ලැබෙන්නෙ,” යැයි මිස් සුරම්‍යා කියද්දී අම්මා යමක් මතක් වූ විලසින් වටපිට බැලුවාය.

“පොතක කතන්දරයකට යන්න පුළුවන්කමක් ගැන කතාවක් කවුරු හරි ලියලා තියෙනවා ද?”

“පොතක තියෙන කතන්දරයකට නෙමෙයි වුනාට මේරි පොපින්ස් යනවා පාරේ ඇඳලා තියෙන පින්තූරයක් ඇතුලට.”

“ඒත් මිස් සුරම්‍යා ඒක චිත්‍රපටියක් නේද?”

“ඒක චිත්‍රපටියක් වෙන්නෙ ලීලා ඔස්ට්‍රේලියාවේ කෙනෙක් ලියපු කතන්දර පොත් වගයකින්.”

“කතන්දරයක් ලියද්දී සීමාවන් නැත්නම් …” අම්මා කියන්නට අකමැති වූව ගිල ගත්තාය.

“ඔව් ඇන්ටි, ඉස්තෝප්පු කාමරෙන් යන්න පුළුවන් තැන් වලත් සීමා නැති වෙන්න ඕනෑ.”

Older Posts »

The Shocking Blue Green Theme. WordPress.comහි නොමිලේ වෙබ්අඩවියක් හෝ බ්ලොග් සටහනක් සාදාගන්න.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.